Home / خبرها / به تأخیر انداختن درمان سرطان دهان برای هفته ها خطر مرگ را افزایش می دهد

به تأخیر انداختن درمان سرطان دهان برای هفته ها خطر مرگ را افزایش می دهد

۲۲ اکتبر ۲۰۲۰ – براساس مطالعه ای که در مجله ی Head & Neck منتشر شد، چنانچه درمان بیمارانی که از دخانیات استفاده می کنند و مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی اوروفارینکس (OSCCs) تشخیص داده شده اند، برای بیش از شش هفته به تأخیر بیافتد، میزان بقا بطور چشمگیری کاهش می یابد.

خطر مرگ برای بیماران سیگاری و یا افرادی که بتل کوئید[۱] می جویدند و باغربالگری بصری مبتلا به سرطان دهان تشخیص داده شدند، در صورت تاخیر در درمان بیش از شش هفته ، ۱۸ درصد افزایش می یابد. نویسندگان این مقاله اظهار داشتند که میزان بقای آن دسته از بیمارانی که درمان آنها بیش از سه هفته به تأخیر افتاده بود، کمتر تحت تأثیر قرار گرفته است.

محققان به سرپرستی دکتر ویلیام وانگ-یو سو از بیمارستان تایپه تزو چی، در تایوان در این باره نوشتند: تأخیر در درمان برای بیش از شش هفته برای کارسینوم سلول سنگفرشی اوروفارینکس شناسایی شده از طریق یک برنامه غربالگری مبتنی بر جمعیت، با بقای نامطلوب بیماران همراه بود.

بیشتر زنده می مانند اما کافی نیست

بیشترین موارد کارسینوم سلول سنگفرشی اوروفارینکس، در مناطقی مانند آسیای جنوبی- مرکزی و آسیای جنوب شرقی و اروپای مرکزی/ شرقی وجود دارد که در آنجا ساکنان به طور معمول سیگار می کشند، الکل می نوشند و بتل کوئید می جوند. اگرچه میزان شیوع این نوع از سرطان در سراسر جهان طی چند دهه گذشته کاهش یافته است، اما میزان بقای کلی پنج ساله برای OSCC ، به طور متوسط ​​حدود ۶۰٪ باقی مانده است. پیشرفت در تصویربرداری، جراحی، پرتودرمانی و درمان های دیگر، همراه با همکاری تیم های چند رشته ای، میزان بقا را در ۵۰ سال گذشته حدود ۱۵ درصد بهبود داده است اما میزان بقا در ۲۰ سال گذشته تنها ۵ درصد بهبود یافته است. از آنجایی که بیشتر سرطانهای دهان در مراحل تهاجمی تر و با نرخ بقای کمتر تشخیص داده می شوند، ضروری است، که پزشکان و دندانپزشکان استراتژی را برای تشخیص و درمان زودتر تدوین کنند.

بنابراین، محققان با هدف تعیین اینکه آیا تأخیر در درمان می تواند بر بقای بیماران مبتلا به سرطان دهان تأثیر بگذارد یا خیر، این تحقیق را راه اندازی نمودند. آنها با استفاده از یک برنامه غربالگری مبتنی بر جمعیت در تایوان، بین سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ ، تعداد ۵۷۴۳ بیمار مبتلا به سرطان دهان را شناسایی کردند. دکتر Su و همکارانش این بیماران را تا سال ۲۰۱۲ دنبال کردند و اطلاعات مربوط به زمان دریافت درمان و مرگ آنها را جمع آوری نمودند.

اعداد مشخص است

به گفته نویسندگان نسبت خطر مرگ ناشی از OSCC ، برای تاخیر درمانی بیش از شش هفته در مقایسه با کمتر از سه هفته، در آنالیز یک متغیره ۱٫۴۶ ( با فاصله ی اطمینان ۹۵٪ [CI] ، ۱٫۳۰-۱٫۶۵ ) و  در تجزیه و تحلیل های چند متغیره ۱٫۱۸ برابر شده بود(۹۵٪ CI ، ۱٫۰۴‐۱٫۳۳).

اگرچه این مطالعه اهمیت تشخیص و درمان زودرس را برجسته می کند، اما دارای محدودیت هایی نیز بود. نوع درمان بر بقای افراد تأثیر می گذارد ولی اطلاعات در مورد نوع درمانی که این بیماران دریافت کرده بودند در دسترس محققان نبود. نویسندگان خاطرنشان کردند، اطلاعات مربوط به مراقبت های انتقالی آنها نیز در دسترس نبود.

آنها نتیجه گیری کردند که دندانپزشکان باید در شناسایی این موارد دقت کافی را بخرج دهند و با ارجاع فوری بیمار، بر انجام هر چه سریعتر درمان تاکید کنند و پزشکان با دانستن این خطر، باید درمان این بیماران را در اولویت قرار دهند.

نویسندگان نوشتند: برخلاف سایر عوامل پیش آگهی، مانند سن بیمار در زمان تشخیص، مرحله سرطان و محل سرطان که پس از تأیید پاتولوژیک بدخیمی، تعیین کننده هستند، می توان تاثیر تاخیر در درمان را با ترتیب دادن درمان فوری برای بیمار کاهش داد.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=327440


[۱] ترکیبی از تنباکو، و پوپل(دانه ی نخل فوفل) و ادویه ها