Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / دندانپزشکان روسی دلیل اختلال زودهنگام ایمپلنت های دندانی را شناسایی کردند

دندانپزشکان روسی دلیل اختلال زودهنگام ایمپلنت های دندانی را شناسایی کردند

۱۹نوامبر  ۲۰۲۰- یک تیم دندانپزشکی از دانشگاه دوستی ملل روسیه(RUDN) تأیید کرد که تغییر در سمت غالب جویدن، دلیل اختلال زودهنگام ایمپلنت های دندانیاست. چنین تغییری عادت بیمار به ایمپلنت را دشوارتر می کند و می تواند منجر به ناهنجاری هایی در بافت استخوانی شود.

این کشف می تواند به دندانپزشکان کمک کند تا پس از جراحی های ایمپلنت، روند ریکاوری را برنامه ریزی کنند. نتایج این مطالعه در مجله دندانپزشکی اروپا منتشر شد.

هر ساله حدود ۲ میلیون ایمپلنت دندانی با پروتزهای ثابت متصل به آنها در سراسر جهان نصب می شوند. ایمپلنت راهی موثر برای ترمیم دندان تغییر شکل یافته یا از دست رفته بدون تأثیر منفی بر کیفیت زندگی بیمار است.

ایمپلنتهای دندانی مدرن امروزی، که معمولاً از تیتانیوم ساخته می شوند، با دوام بوده و سریعاً با بافت استخوانی فک یکپارچه می شوند. تنها مسئله ای که در مورد آنها وجود دارد، عدم موفقیت یا اختلال زودرس آنها در ۴ تا ۵٪ بیماران است. چنین اختلالی ناشی از آسیب های میکرویی است که زمانی رخ می دهد که بار بر روی ایمپلنت، قبل از جراحی به اشتباه محاسبه شده باشد.

بار بیش از حد بر سطح تماس بین فلز و استخوان تأثیر می گذارد و سبب می شود که باکتری ها به زیر ایمپلنت نفوذ کرده و باعث التهاب شوند. تیمی از دندانپزشکان دانشگاه RUDN اظهار داشتند که ممکن است هنگامی که بیمار در ماههای اول بعد از جراحی سمت غالب جویدن خود را تغییر می دهد، بار اضافی بر ایمپلنت وارد شود.

اکثر افراد به طور متقارن از هر دو طرف فک برای جویدن استفاده نمی کنند و از یک طرف بطور غالب و بیشتر استفاه می کنند که تا ۷۵٪ حرکات جویدن بر عهده ی آن سمت است. با این حال، مثلاً به دلیل دندان درد ممکن است طرف غالب جویدن آنها تغییر کند.، اما پس از رفع درد مجددا به عادت قدیمی خود بر می گردند.

معمولاً ۳ تا ۴ ماه طول می کشد تا بیمار به ایمپلنت دندان عادت کند و در این مدت نوع جویدن و بار دندان می تواند تغییر کند. در نتیجه، بعد از جراحی، بیمار می تواند سمت غالب جویدن خود را تغییر دهد و محاسبات بار قبل از جراحی باطل شود.

تا همین اواخر، تأثیر این تغییر چشمگیر در عادت های جویدن بر وضعیت ایمپلنت دندانی چندان مورد مطالعه قرار نگرفته بود.

محققان دوره توانبخشی ۶۴ بیمار دارای ایمپلنت دندان را زیر نظر گرفتند. شرکت کنندگان در این مطالعه بزرگسالانی بودند که ایمپلنت فقط در یک طرف فک آنها نصب شده بود. جراحی ایمپلنت در هر دو طرف فک در این مطالعه مورد بررسی قرار نگرفت، زیرا امکان اندازه گیری تأثیر تغییر طرف غالب جویدن را فراهم نمی کرد.

محققان از دندان های شرکت کنندگان عکس های اشعه ایکس گرفته ، قدرت عضلات مسئول جویدن آنها را اندازه گیری کرده و در برخی موارد از فکین تصاویر CT گرفتند. تمام این اقدامات یک بار قبل از جراحی و دو بار در طی یک سال پس از عمل کاشت ایمپلنت انجام شد. برای تجزیه و تحلیل نتایج درمان، محققان از شرکت کنندگان خواستند تا پرسشنامه هایی را پر کنند.

چهل نفر از بیماران (۶۲٫۵ درصد) تغییرات در سمت غالب جویدن را بعد از جراحی گزارش کردند. به گفته دندانپزشکان، این ممکن است اتفاق افتاده باشد زیرا بیماران به الگویی که قبلاً به آن عادت داشتند، می گردند.

با مقایسه ی این گروه با بقیه بیمارانی که هیچ تغییری در عادت جویدن خود گزارش نکرده بودند، محققان دریافتند که تغییر طرف غالب جویدن منجر به پاتولوژی های بیشتری در تشکیل بافت استخوانی می شود.

در ۴ بیمار با تغییر عادت های جویدن، اولین نشانه ها از این آسیبها در اطراف ایمپلنت در تصاویر اشعه ایکس قابل مشاهده بود. در مورد گروه دوم، این علائم فقط در یک شرکت کننده شناسایی شد. شش ماه پس از جراحی، بیمارانی که جنبه ی غالب خود را در جویدن تغییر دادند، احساس کردند که ۲۲٪ بیشتر از بیماران بدون تغییر الگوی جویدن، با ایمپلنت سازگار هستند.

تغییر در سمت غالب جویدن عامل مهمی در سازگاری فرد با ایمپلنت های دندانی است. طبق مطالعه ی حاضر، این موضوع همچنین می تواند دلیل فرآیندهای پاتولوژیکالی باشد که در نهایت منجر به از دست دادن ایمپلنت شود. دندانپزشکان باید از شیوع چنین تغییراتی آگاهی داشته باشند، آنها را هنگام توانبخشی پس از جراحی ایمپلنت در نظر بگیرند و در معاینات منظم به دنبال علائمی از آنها باشند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20201119/RUDN-University-dentists-identify-reason-for-early-deterioration-of-dental-implants.aspx