Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / توبروزیتی ماگزیلا: مکانی برای گرافتهای بلوکی غنی از استخوان اسفنجی کورتیکال که کمتر به آن توجه شده است

توبروزیتی ماگزیلا: مکانی برای گرافتهای بلوکی غنی از استخوان اسفنجی کورتیکال که کمتر به آن توجه شده است

نتیجه شایع از دست دادن دندان، تحلیل همزمان استخوان آلوئول حمایت کننده ی آن است. مقالات منتشر شده نشان می دهد ۲۹٪ تا ۶۳٪ از تحلیل افقی استخوان و ۱۱٪ تا ۲۲٪ از تحلیل عمودی استخوان طی ۶ ماه پس از کشیدن دندان رخ می دهد. یک سال پس از کشیدن دندان، گزارش شده است که عرض ریج آلوئولار به اندازه ۵۰٪ کاهش می یابد. موقعیت ایده آل برای کاشت ایمپلنت، وجود استخوانی کافی و مناسب برای دستیابی به حداکثر زیبایی و عملکردی قابل پیش بینی، است. روشهای درمانی بسیاری برای حفظ ساکت، توصیه شده است. مطالعات متعدد به طور مکرر پیوند استخوان اتوژن را به دلیل توانایی بارز آن برای استخوان سازی به عنوان استاندارد طلایی معرفی کرده اند. سالهاست که جراحان به دنبال منطقه ای ایده آل برای برداشت استخوان بمنظور کمک به بازسازی استخوان آلوئول دندان هستند. سایت های احتمالی برداشت استخوان برای پیوند اتوژن، شامل مناطق خارج دهانی، مانند تاج استخوان ایلیاک، و مناطق سنتی داخل دهانی، مانند راموس(ramus shelf) و سمفیز فک پایین(mandibular symphysis)، هستند. در مطالعات منتشر شده، توضیحات متعددی در مورد مزایا و معایب هر سایت بیان شده است. توبروزیتی ماگزیلا به طور معمول به عنوان محلی در نظر گرفته می شود که در درجه اول برای برداشت استخوان اسفنجی ، بمنظور پر کردن نقایص استخوانی مفید است. هدف این مقاله بررسی مجدد توبروزیتی به عنوان منبعی قابل پیش بینی برای پیوند بلوک استخوانی  است. گرچه بسیاری از متخصصان به توبروزیتی به عنوان یک منبع اهدای استخوان اشاره کرده اند،به طورمثال  دکتر Carlos da Rosa ، در کتاب خود(انتشار ۲۰۱۴)، با عنوان بازسازی فوری آلوئولار دندانی: ایمپلنت های بارگذاری شده  فوری ،در ساکت های آلوئولار مشکل دار،  استفاده های قابل توجه از این سایت را به عنوان یک گزینه برای برداشت استخوان معرفی کرد.

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_02.jpg
شکل ۱٫ برش برای دست یابی به توبروزیتی.

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_03.jpg
شکل ۲٫ نمای کامل سایت اهدا کننده.

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_04.jpg
شکل ۳٫ آماده سازی سایت اهدا کننده (با ۱٫۰ میلی متر دکورتیکیشن).

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_05.jpg
شکل ۴٫ چیزل ها

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_06.jpg
شکل ۵٫ استفاده از یک چیزل سر گوه ای شکل.

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_07.jpg
شکل ۶٫ برداشت گرافت بلوکی توبروزیتی.

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_01.jpg
شکل ۷٫ گرافت بلوکی توسط پیچ های ۱٫۲ × ۶٫۰ میلی متر تثبیت شده است.

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_08.jpg
شکل ۸٫ فیبرین غنی از پلاسما – آخرین لایه ای که روی گرافت ۱۰۰٪ اتوژن گذاشته می شود.

مزایای توبروزیتی ماگزیلا به عنوان یک سایت اهدا کننده

یکی از ویژگی های منحصر به فرد یک بلوک توبروزیتی، ترکیب استخوان  کورتیکال برای حمایت ساختاری و کیفیت استخوان سازی استخوان اسفنجی زیرین آن است. مزیت قابل توجه دیگر دسترسی نسبتاً ساده با کمترین عارضه است. برداشت از این سایت با آنالیز دقیق توبروزیتی بیمار از طریق سی تی اسکن برای ارزیابی کمیت، عرض و ارتفاع استخوان و نزدیکی آن به ساختارهای مجاور آغاز می شود. دسترسی به این سایت نیاز به یک برش ساده از میانه کرستال یا کمی متمایل به سمت کام از ناحیه ی دیستال دندان مولر انتهایی تا انتهای قسمت توبروزیتی (شکل ۱) دارد. این برش معمولاً با  تیغ بیستوری سایز ۱۲ انجام می شود( تیغ های زاویه دار ترجیح داده می شوند). در برخی موارد، یک برش آزادکننده عمودی مایل در باکال دندان انتهایی ایجاد می شود. این کار محل را برای دسترسی و دیدن باز می کند. سپس با الواتورهای پریوست Molt شماره ی ۲-۴ فلپ کنار زده می شود (شکل ۲). این قسمت از عمل جراحی فقط پس از آماده شدن کامل محل گیرنده برای دریافت استخوان اهدایی انجام می گردد (شکل ۳).

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_09.jpg
شکل ۹- CBCT اگزیال قبل از پیوند(Dentsply Sirona).

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_10.jpg
شکل ۱۰- CBCT محوری پس ازپیوند (Dentsply Sirona).

https://www.dentistrytoday.com/Media/EditLiveJava/0421_Rasner_11.jpg
شکل ۱۱٫ قرار دادن ایمپلنت.

برداشت گرافت

برای بهینه سازی نتایج، توصیه می شود که جراح از چیزلهای پروکیور (Karl Schumacher) که برای برداشت این استخوان طراحی شده اند، استفاده کند. آنها به طور معمول در عرض های ۶ ، ۸ و ۱۰ میلی متر موجود هستند. چیزل ها دارای لبه های برش کالیبره شده میلی متر هستند (شکل ۴). شما باید چیزلی را انتخاب کنید که ۲میلی متر از اندازه ی گرافت مورد نظر بزرگ تر باشد. چیزل ها به صورت سر صاف و گوه ای موجود هستند. از چیزل سر صاف برای بدست آوردن چندین “لایه” از استخوان برای نقص های متعدد استفاده می شود. برای استفاده از آن بیمار باید توانایی باز نگه کردن دهان خود به میزان کافی را داشته باشد. همچنین می توان از آن برای برداشتن توبروزیتی از سمت باکال فردی که توانایی باز کردن دهان خود را به میزان کافی ندارد، استفاده کرد. هنگامی که حجم بیشتری از استخوان (ضخامت) مورد نظر باشد و دسترسی محدود باشد، از چیزل هایی با سر گوه ای شکل استفاده می شود (شکل ۵ و ۶). در حالی که جراح در حال آماده سازی سایت گیرنده است، سایت اهدا کننده با گاز جراحی، مرطوب نگه داشته می شود. گرافت برداشت شده در محلول نمکی استریل قرار می گیرد. استخوان اسفنجی پارتیکولیت اضافی را می توان از همان محل با یک الویتور Molt برداشت کرد تا بتوان هر جای خالی اطراف پیوند بلوکی را با آن پر کرد. ناحیه اهدا کننده سپس شستشو می شود، از نظر لبه های تیز احتمالی که نیاز به پر کردن دارند، بررسی می شود و در جهت قدامی به خلفی بخیه می شود. در مورد تکنیک چیزل می توانید تحقیقات بیشتری که در مقاله ی  Aboushara و همکارانش(۵)، به آنها ارجاع داده شده است را مطالعه کنید.

درمان ضایعه

سپس گرافت با استفاده از یک رانجور و نه با هندپیس به دقت اصلاح می شود. در این حالت با ۲ پیچ استخوانی به قطر ۱٫۲ میلی متر و با طول مناسب (BioHorizons) گرافت تثبیت می شود تا از حرکتهای میکرونی  گرافت جلوگیری شود. شکاف ها با استخوان پارتیکولیت پر شده و گرافت با یک ممبران کلاژن شبکه ای(دارای پیوندهای عرضی) و یا فیبرین غنی از پلاکت پوشانده می شود. سپس سایت گیرنده با بخیه PTFE غیر قابل جذب بسته می شود (شکل ۷ و ۸)

جراحی دوم برای قرار دادن ایمپلنت در هفته شانزدهم برنامه ریزی شده است. در این جراحی، یک فلپ با ضخامت کامل دوباره کنار زده می شود، پیچ های استخوان برداشته می شود و ایمپلنت در محل مورد نظر قرار می گیرد (شکل های ۹ تا ۱۱).

نتیجه گیری

این مقاله با هدف معرفی یک سایت اهدا کننده ی قابل دسترس به جراحان ایمپلنت نوشته شده است، سایتی که پتانسیل آن پیش از این برای گرافت بلوکی نادیده گرفته شده بود. اگرچه مورد ارائه شده توسط نویسنده در این مقاله محدود است، اما کاهش عوارض پس از جراحی و تقویت زودهنگام استخوان، نشانه های دلگرم کننده ای از این قابل پیش بینی برای برداشت استخوان را ارائه داد.

References:

Tan WL, Wong TLT, Wong MCM, et al. A systematic review of post-extractional alveolar hard and soft tissue dimensional changes in humans. Clin Oral Implants Res. 2012;23(suppl 5):1-21.

Schropp L, Wenzel A, Kostopoulos L, et al. Bone healing and soft tissue contour changes following single-tooth extraction: a clinical and radiographic 12-month prospective study. Int J Periodontics Restorative Dent. 2003;23:313-323.

Sakkas A, Wilde F, Heufelder M, et al. Autogenous bone grafts in oral implantology—is it still a “gold standard”? A consecutive review of 279 patients with 456 clinical procedures. Int J Implant Dent. 2017;3:23.

da Rosa JCM. Immediate Dentoalveolar Restoration: Immediate-loaded Implants in Compromised Alveolar Sockets. Quintessence Publishing; 2014.

Aboushara MA, Eldibany MM, Hassan NP. Evaluation of the use of alveolar block from maxillary tuberosity for augmentation of anterior maxillary defects. Alexandria Dental Journal. 2018;43:111-116.

Khojasteh A, Behnia H, Shayesteh YS, et al. Localized bone augmentation with cortical bone blocks tented over different particulate bone substitutes: a retrospective study. Int J Oral Maxillofac Implants. 2012;27:1481-1493.

منبع:

https://www.dentistrytoday.com/articles/10746