Home / خبرها / آنچه دندانپزشکی در مورد اختلالات گیجگاهی فکی و ارتودنسی در ۳۰ سال آموخته است

آنچه دندانپزشکی در مورد اختلالات گیجگاهی فکی و ارتودنسی در ۳۰ سال آموخته است

۱۱ ژانویه ۲۰۲۲ – طبق مقاله ای که در ۷ ژانویه در مجله آمریکایی ارتودنسی و ارتوپدی دنتوفاسیال منتشر شد، در ۳۰ سال گذشته، دندانپزشکی دریافته است که درمان های معمول ارتودنسی اختلالات گیجگاهی فکی(TMDs)  را درمان یا ایجاد نمی کنند.

نویسندگان نوشتند: مطالعات مبتنی بر زمان و شواهد همچنین نشان داده است که دندانپزشکان دیگر نباید این اختلالات را با استفاده از یک مدل مراقبت مکانیکی و اکلوزالی بیش از حد ساده درمان کنند. در عوض، آنها باید از یک استاندارد مراقبت پزشکی، با تمرکز بر فاکتورهای زیستی، روانی اجتماعی، پیروی کنند.

محققان به سرپرستی دکتر سانجیوان کانداسامی از مرکز آموزش دندانپزشکی پیشرفته در دانشگاه سنت لوئیس، نوشتند: آنها باید با استفاده ی مدرن از درمان‌های محافظه‌کارانه و برگشت‌پذیر آشنا شوند و در صورت نیاز، مشارکت با سایر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی را برای ارائه خدمات بهتر به بیماران خود، در نظر بگیرند.

یک قرن بحث

نویسندگان خاطرنشان کردند که برای حدود ۱۰۰ سال، مدیریت اختلالات گیجگاهی فکی بحث ها و نظرات متفاوتی را در بین متخصصان ارتودنسی و سایر متخصصان دندانپزشکی برانگیخته بود.

نگرانی در مورد رابطه ی بین ارتودنسی و TMD در سال ۱۹۸۷ با شکایت سوزان بریم ۱۶ ساله در میشیگان به نقطه اوج رسید. یک متخصص ارتودنسی، مال اکلوژن کلاس II این دختر را با یک اورجت ۷ میلی متری، درمان کرد. درمان او شامل کشیدن دو دندان پرمولر اول فک بالا، ارتودنسی ثابت فک کامل و headgear بود. سوزان قبل یا در طول درمان هیچ علامت یا نشانه ای از TMD نداشت. با این حال، او از درد مفاصل و سردرد پس از برداشتن دستگاه، شکایت داشت.

در نهایت برای کشیدن دندان مولر سوم فک پایین به یک جراح دهان ارجاع داده شد. هنگامی که دندان های آسیاب او کشیده شدند، سوزان با کلیک و قفل شدن مفصل فک دچار درد شدید شد. او شکایتی را از جراح دهان و دندان به دلیل عدم تشخیص مشکلTMD ، قبل از کشیدن دندان های آسیابش که وضعیت او را بدتر کرده بود، ثبت کرد و پرونده با پرداخت مبلغ ۲۵۰۰ دلار به بیمار خاتمه یافت.

شکایت دیگری از یک ارتودنتیست به دلیل ارائه درمان غیراستاندارد که منجر به علائم و نشانه های TMD  شده بود، مطرح گردید. هیئت ژوری، که دارای مجوز دندانپزشکی در این ایالت نبودند، شهادت دادند که درمان ارتودنسی او نباید شامل کشیدن دندان های پرمولر فک بالا می شد، که منجر به ” ریترکشن بیش از حد دندان های ثنایای فک بالا، جابجایی دیستال فک پایین و در نهایت منجر به اختلال داخلی TMJ شد که باعث درد مفاصل، کلیک کردن و قفل شدن فک بیمار شد. نویسندگان نوشتند که به شاکی ۸۵۰ هزار دلار پرداخت شد.

یک اثر دوبرابر

این مورد منجر به ایجاد شکاف بزرگ‌تری بین متخصصان ارتودنسی و متخصصان TMD شد، اما انجمن ارتودنتیست‌های آمریکا را نیز برانگیخت تا تحقیقاتی را برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد درمان ارتودنسی و ارتباط آن با TMD انجام دهد. در ژانویه ۱۹۹۲، این تحقیق در شماره ویژه ی مشکلات مفصل گیجگاهی فکی در مجله آمریکایی ارتودنسی و ارتوپدی دنتوفاسیال منتشر شد. موضوع بر رابطه ی بین ارتودنسی، اکلوژن، پوزیشن کندیل و اختلالات گیجگاهی فکی متمرکز بود.

نویسندگان نوشتند که از سال ۱۹۹۲، رشته دندانپزشکی، چیزهای بیشتر در مورد درمان ارتودنسی و نحوه ارتباط آن با TMD ها آموخته است. شواهد حاکی از آن است که درمان‌های با و بدون کشیدن دندان ها، و همچنین استفاده ی مناسب از headgear، کشهای الاستیکی، کاپهای چانه و اصلاح عمیق اوربایت باعث اختلالات گیجگاهی فکی نمی‌شود. همچنین از این درمان ها می توان با خیال راحت برای ریترکشن دندان های ثنایای فک بالا استفاده کرد. علاوه بر این، مطالعات نشان داده اند که ریترکشن ثنایا، سبب جابجایی کندیل ها به صورت دیستالی درون حفره گلنوئید نمی شود که منجر به جابجایی مفصل گیجگاهی فکی شود.

به گفته ی نویسندگان، اکلوژن یا وضعیت کندیل بیمار پس از درمان ارتودنسی به طور کلی باعث کاهش یا افزایش خطر ابتلا به TMD نمی شود. بنابراین، ارتودنتیست ها نباید به والدین کودکان خردسال بگویند که درمان ارتودنسی خطر ابتلا به این اختلالات را در آینده در کودک کاهش می دهد یا از بین می برد.

علاوه بر این، دندانپزشکان باید از رویکرد فعلی مدیریت TMD آگاه باشند. دندانپزشکان باید استعداد ژنتیکی بیمار به درد و حساسیت بیش از حد، پاتوفیزیولوژی درد، درد مزمن، و عوامل رفتاری، محیطی و روانی اجتماعی را در نظر بگیرند و بیمار را به سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی از جمله روانشناس، فیزیوتراپ، و متخصص درد دهان و صورت ارجاع دهند و یا با آنها مشورت کنند.

شواهد در مقابل باورها

کانداسامی و همکارانش افزودند: حتی پس از سه دهه تحقیق علمی با کیفیت و شواهد قانع‌کننده، برخی از دندانپزشکان شواهدی را که با باورهای آنها در تضاد است، رد می‌کنند و از روش‌هایی مانند نکشیدن دندان، expansion ، رشد فک و ارتودنسی جایگزین برای درمان یا پیشگیری از TMD استفاده می‌کنند.

با این حال، دندانپزشکان باید بدانند که اتخاذ این روش‌های غیرقابل حمایت و بی‌اساس برای TMD ، نه تنها رفاه بیمارانشان را به خطر می‌اندازد، بلکه به طور قطع منجر به ادعاهای حقوقی قابل اجتناب و غیرقابل دفاع خواهد شد.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=rst&pag=dis&ItemID=329890