Home / خبرها / سه عاملی که بر تجویز داروهای اپیوئیدی توسط دندانپزشکان تأثیر می گذارد

سه عاملی که بر تجویز داروهای اپیوئیدی توسط دندانپزشکان تأثیر می گذارد

۲۳ ژوئن ۲۰۲۲ – بر اساس مطالعه ای که اخیرا در مجله انجمن دندانپزشکی آمریکا منتشر گردید تجویز آنتی بیوتیک، انجام پروسیجر تحت سدیشن(آرام بخش) و حتی اینکه آیا یک دانشجوی دندانپزشکی در این روش مشارکت دارد یا خیر، برخی از عواملی هستند که بر تجویز داروهای اپیوئیدی(مخدر) پس از کشیدن دندان تأثیر می گذارند.

تجویز داروی اپیوئیدی(مخدر) توسط یک دندانپزشک، اغلب اولین مواجهه بیمار با این نوع از داروها است. اگرچه مسکن های غیر مخدر اغلب به عنوان یک دفاع خط اول در برابر درد دندان توصیه می شوند، دندانپزشکان ایالات متحده داروهای اپیوئیدی را با نرخ بسیار بالاتری در مقایسه با دندانپزشکان کشورهای دیگر، تجویز می کنند.

نسخه های داروهای مخدر توسط دندانپزشکان بیشتر مربوط به موارد کشیدن دندان است، اما ویژگی هایی که بر احتمال صدور این نسخه ها تأثیر می گذارند، به خوبی شناخته نشده اند. در این مطالعه، محققان برخی از عواملی را شناسایی کردند که بر تجویز داروهای مخدر پس از کشیدن دندان تأثیر می‌گذارند.

نویسندگان این مقاله(JADA نه ژوئن ۲۰۲۲)  به رهبری دکتر داگلاس اویلر، داروساز از دانشگاه کنتاکی، نوشتند: بهبود اطلاعات ما از عوامل تاثیرگذار در نوشتن نسخ دارویی مخدر می تواند توسعه مداخلات متناسب را برای کاهش تجویز غیرضروری داروهای مخدر توسط دندانپزشکان تسهیل کند.

در این مطالعه، تقریباً ۴۴۰۰۰ پرونده ی واجد شرایط از بیمارانی که در کالج دندانپزشکی دانشگاه کنتاکی تحت عمل کشیدن دندان قرار گرفته بودند، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. این گزارشات از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ ، شامل بیماران ۱۲ ساله و بالاتر بود. ملاحظه ی اولیه این بود که آیا نسخه ای از داروهای مخدر مربوط به کشیدن دندان برای بیماران صادر شده است یا خیر.

تقریباً از هر ۴ بیماری که تحت عمل کشیدن دندان قرار ‌گرفته بودند، برای ۱ نفر داروی مخدر تجویز شده بود. این نسخه ها معمولاً پس از پروسیجرهای تهاجمی تر مانند کشیدن دندان به روش جراحی، کشیدن دندان تحت سدیشن(با آرام بخش) و کشیدن چندین دندان بطور همزمان، تجویز شده بودند. این یافته ها نشان داد که دندانپزشکان به جای تجویز کورکورانه ی داروی اپیوئیدی، به طور فعال ویژگی های پروسیجر کشیدن دندان را در نظر می گیرند.

نویسندگان نوشتند که پیامد این یافته ها این است که مداخلات متمرکز بر ارائه‌دهنده که زمینه بالینی، انگیزه‌ها و شواهد موجود را در نظر می‌گیرند، می‌توانند به تقویت تأثیر مداخلات متمرکز بر سیستم، کمک کنند.

یافته‌های این مطالعه بیشتر نشان می‌دهد که پروسیجر‌های گسترده‌تر و تهاجمی‌تر ممکن است با تجویز داروهای مخدر همراه باشد. ارتباط بین داروهای تجویز شده ی مشترک و نسخه اپیوئیدی در این مطالعه معنی دار بود، بطوریکه با تجویز آنتی بیوتیک به طور قابل توجهی احتمال تجویز داروی مخدر افزایش می یافت. دلیل بالینی این ارتباط نامشخص است، اگرچه ممکن است تجویز کنندگان، داروی مخدر را به عنوان مسکن های ثانویه تجویز کرده باشند.

نکته مهم این است که دکتر اویلر و همکارانش کاهشی را در صدور نسخه‌های داروهای مخدر پس از سال ۲۰۱۸ ، مشاهده کردند.

دکتر اویلر و همکارانش خاطرنشان کردند که کلینیک‌های دانشگاهی رزیدنتی و دانشجویی که در این مطالعه شرکت داشتند، به طور قابل‌توجهی کمتر از سایر دندان‌پزشکان، داروهای مخدر تجویز می‌کردند، که موفقیت تلاش‌های دانشکده‌های دندان‌پزشکی برای مبارزه با بحران داروهای مخدر در ایالات متحده را نشان می دهد.

نویسندگان این مطالعه نتیجه گیری کردند که در مطالعات آینده محققان باید موانع و مشوق های تغییر رفتار و همچنین استراتژی‌های مؤثر برای کاهش نسخه‌های غیرضروری داروهای مخدر در پروسیجرهای دندانپزشکی را ارزیابی کنند.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=apm&pag=dis&ItemID=331728