Home / خبرها / ده دلیل تجویز یا عدم تجویز داروهای مخدر توسط دندانپزشکان

ده دلیل تجویز یا عدم تجویز داروهای مخدر توسط دندانپزشکان

۱۰ اوت ۲۰۲۲ – تصمیم دندانپزشکان در مورد تجویز یا عدم تجویز داروهای اوپیوئیدی(مخدر) تحت تأثیر چندین عامل و تجربیات شخصی آنها است. محققان در مطالعه‌ای که اخیراً در مجله انجمن دندانپزشکی آمریکا منتشر شده است، ۱۰ عامل اصلی را شناسایی کرده‌اند که بر تجویز یا عدم تجویز  داروهای اپیوئیدی دندانی تأثیر می‌گذارند.

این مطالعه بر اساس مصاحبه با ده ها دندانپزشک بصورت مجزا، برای درک بهتر تفاوت های ظریف در تجویز داروهای اپیوئیدی، انجام شد. این مطالعه یک همکاری با شبکه ملی تحقیقات دندانپزشکی بود که بیش از ۷۵۰۰ دندانپزشک عضو در شش ایالت دارد (JADA، ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲).

بر اساس این مصاحبه ها، نویسندگان ۱۰ موضوع کلیدی را شناسایی کردند که بر توانایی، فرصت و انگیزه ی دندانپزشکان برای تجویز داروهای اپیوئیدی تأثیر می گذارد.

  1. عوامل بالینی و عوامل مرتبط با بیمار

دندانپزشکان عموماً موافق هستند که دستورالعمل‌های موجود برای نوشتن نسخه‌های اپیوئیدی مناسب کافی هستند، اما دستورالعمل ها در مورد جراحی‌هایی که برای آن‌ها داروهای اپیوئیدی را به منظور مدیریت درد تجویز می‌کنند، تفاوتهایی دارند. بسیاری به این نکته توجه می کنند که تصمیم در مورد تجویز داروهای مخدر یک قضاوت فردی بر اساس تحمل درد بیماران است.

هنگام تجویز داروهای اپیوئیدی، دندانپزشکان چندین فاکتور بالینی از جمله نوع جراحی انجام شده، ملاحظات و درخواست های بیمار و تعداد کمی از دندانپزشکان “در صورت بروز درد” را در نظر می گیرند.

یکی از دندانپزشکان در این مطالعه به محققان گفت: اگر جمعه باشد، یا اگر بخواهم به خارج از شهر بروم، در بسیاری از مواقع به افراد نسخه ی دست نویس Norco یا هیدروکودون را در صورت نیاز می دهم.

  • مشاهده ی مستقیم خطرات داروهای اپیوئیدی

بسیاری از دندانپزشکان خطر بالای اعتیاد، انحراف و مصرف بیش از حد داروهای اپیوئیدی را تشخیص می دهند که به نوبه خود بر عادات تجویز آنها تأثیر می گذارد. حدود دوازده دندانپزشک گفتند که پس از مشاهده ی بیماران یا اعضای خانواده آنها که به اختلالات مصرف این داروها مبتلا بودند، در تجویز داروهای اپیوئیدی تردید بیشتری پیدا کرده اند. علاوه بر این، دو دندانپزشک پس از اینکه شماره مجوز آنها به طور تقلبی برای تهیه داروهای تجویزی استفاده شده بود، تجویز داروهای اپیوئیدی را متوقف کردند.

یک دندانپزشک با هفت سال تجربه گفت: در بدترین حالت، وابستگی به داروهای اپیوئیدی می تواند منجر به مرگ شود. من مطمئناً نمی‌خواهم آغاز گر این مسیر برای بیماران باشم.

  • مشکوک بودن به اختلال مصرف مواد

مشکوک شدن به یک بیمار در مورد اختلال مصرف مواد می‌تواند بر تجویز اپیوئیدها توسط دندانپزشکان برای آن بیمار تأثیر بگذارد. هنگامی که دندانپزشکان مشکوک هستند که ممکن است یک بیمار به اختلال مصرف مواد یا یک دارو مبتلا باشد مانند زمانی که بیمار یک مارک خاص از داروهای اپیوئیدی را درخواست می کند یا بطور مکرر داروهای مخدر را درخواست می کند، به احساس خود بر اساس رفتارهای مشکوکی که بیمار نشان می دهد، اعتماد می کنند. دندانپزشکان همچنین می توانند از یک برنامه نظارت بر داروهای تجویزی (PDMP) برای بررسی نسخه های فعلی و گذشته داروهای اپیوئیدی که می تواند نشان دهنده سوء استفاده ی بیمار از داروهای اپیوئیدی باشد، استفاده کنند.

یکی از دندانپزشکان که در مناطق حومه شهر طبابت می کرد، گفت: هنگامی که یک بیمار درخواست داروهای اپیوئیدی می کند و دلیلی برای آن وجود ندارد، ما به برنامه [PDMP] رجوع می کنیم تا دریابیم که آیا بیمار سابقه ای در این مورد دارد یا خیر.

  • قوانین و مقررات

قوانین ایالتی بر عادات تجویز داروهای اپیوئیدی دندانپزشکان تأثیر می گذارند، مانند محدود کردن تعداد قرص هایی که می توان تجویز کرد یا نیاز به استفاده از سربرگ های خاص برای تجویز این داروها. برخی از موسسات همچنین از دندانپزشکان می خواهند که یافته های خود از برنامه ی PDMP را در نمودارهای بیمار مستند کنند.

یکی از دندانپزشکان در یک منطقه روستایی گفت: مگر اینکه از نظر قانونی الزامی باشد، زیرا بسیاری از ما ممکن است کسب و کار خود را فراتر از هر چیز دیگری بدانیم. اما اگر غیرقانونی تلقی شود، دو بار فکر می‌کنید، زیرا برخی از صرفا برای حفظ بیمارمان، از این خط عبور نمی‌کنیم.

  • تاثیر درک شده بر کسب و کار

دندانپزشکان نگران هستند که تجویز نکردن داروهای اپیوئیدی به نتیجه کار آنها آسیب برساند. برخی از دندانپزشکان، به ویژه آنهایی که در مناطقی کار می کنند که رقابت بیشتر وجود دارد، نگران هستند که در صورت عدم تجویز داروهای اپیوئیدی برای عمل، بیماران کمتری به کلینیک آنها مراجعه کنند. برخی دیگر نگران هستند که تجویز نکردن داروهای اپیوئیدی منجر به اظهار نظرهای منفی یا متهم شدن آنها به مدیریت ناکارآمد درد گردد.

یک دندانپزشک با ۱۰ سال تجربه گفت: اگر من یک عمل جراحی بزرگ را انجام دهم و حاضر به تجویز داروهای مناسب برای مدیریت درد بیمار پس از آن نباشم، واقعیت این است که بیماران به من مراجعه نخواهند کرد.

  • آگاهی از جایگزین های داروهای اپیوئیدی

دانش و باورهای دندانپزشکان در مورد اثربخشی جایگزین های داروهای اپیوئیدی برای مدیریت درد دندان در تجویز داروهای اپیوئیدی نقش دارد. در این نظرسنجی، دندانپزشکان نشان دادند که آنها آگاه هستند که مسکن ها می توانند به طور موثری به مدیریت درد پس از جراحی دندان کمک کنند و مایلند دانش خود را با بیماران به اشتراک بگذارند.

یکی از دندانپزشکان در یکی از شهرها گفت: معمولاً ایبوپروفن ۸۰۰ میلی گرمی انتخاب من است و من یک برگه ی قرص( حاوی ۱۰ عدد قرص) را بعد از عمل به بیمار می دهم. به این ترتیب، آنها به خود زحمت نمی‌دهند که از من نسخه بخواهند.

  • توانایی آموزش بیماران

دندانپزشکان به طور معمول بیماران را در مورد اثربخشی مسکن های غیر مخدر برای درد آگاه می کنند و با آنها بر روی روشهای رفع هر گونه دردی که ممکن است بعد از جراحی تجربه کنند، کار می کنند. در حالی که دندانپزشکان نگرانی های درد بیماران را تایید می کنند، آنها می گویند بیماران همچنین باید این انتظار را داشته باشند که ناراحتی هایی برای آنها رخ خواهد داد، که می تواند یک چالش باشد.

یک دندانپزشک با هفت سال تجربه گفت: درمان یا عمل دندانپزشکی بدون درد یک انتظار واقعا تحریف شده است. ما به بیماران توضیح می دهیم که آنها ممکن است ناراحتی هایی را تجربه کنند.

  • قابلیت رسیدگی به سوء مصرف داروها

دندانپزشکان در اعتقادات خود درباره ی مسئولیتشان برای کمک به بیماران در مدیریت مصرف داروها متفاوت هستند. برخی می خواهند بیماران را به مراکز ترک و مراقبت ارجاع دهند و در مورد خطرات سوء مصرف داروها بحث می کنند، در حالی که برخی دیگر احساس می کنند مدیریت اختلال مصرف داروها خارج از محدوده فعالیت آنها است، و این می تواند سبب شود که آنها به هیچ عنوان تمایلی به تجویز داروهای اپیوئیدی نداشته باشد.

یکی از دندانپزشکان با ۳۰ سال تجربه گفت: ما اصلاً در دانشکده دندانپزشکی آموزش ندیده‌ایم که بتوانیم آن را مدیریت کنیم.

  • بر اساس خط مشی ها عمل کردن

محیط مطب دندانپزشکی می تواند بر تجویز داروهای اپیوئیدی تأثیر بگذارد. داشتن خط مشی های کلینیکی یا استانداردهای مراقبتی برای تجویز داروهای اپیوئیدی بر انواع نسخه هایی که دندانپزشکان می نویسند، تأثیر می گذارد.

یکی از دندانپزشکان با ۳۳ سال تجربه گفت: در کلینیک ما فقط سه نوع داروی مختلف را تجویز می کنیم. ما سعی می کنیم تا زمانی که می توانیم از ایبوپروفن و تیلنول استفاده کنیم.

  1. تفکر افراد در مورد بحران داروهای اپیوئیدی

دندانپزشکان عموماً حرفه خود را عامل اصلی بحران داروهای اپیوئیدی نمی دانند، در عوض از پزشکان به عنوان ارائه دهندگان اصلی نسخه های اپیوئیدی اضافی نام می برند. برخی دیگر تقصیر را به گردن تاکتیک های شرکت های داروسازی و حتی بیماران می اندازند.

یکی از دندانپزشکان در یک منطقه شهری گفت: بیماران باید مسئولیت پذیر باشند. اگر می دانید زمانی که درد ندارید مصرف قرص های ضد درد برای شما مضر است، پس می دانید که باید مسئولیت مدیریت آن را بعهده بگیرید. اما پزشکان نیز مسئول هستند.

یافته های کلیدی

این مطالعه با ۷۳ عضو شبکه ملی تحقیقاتی دندانپزشکی انجام شد که در شهرستان‌های ایالات متحده با نرخ بالای یا پایین نسخه‌های داروهای اپیوئیدی کار می‌کردند. همه شرکت کنندگان به طور فعال دندانپزشکی را در کلینیک های سرپایی انجام می دادند که عمدتاً به بزرگسالان خدمات می دادند و اکثریت قریب به اتفاق دندانپزشکان عمومی بودند. به آنها کارت هدیه ۵۰ دلاری برای مشارکت داده شد.

مصاحبه ها نشان داد که بسیاری از تجربیات دنیای واقعی بر نحوه تجویز داروهای اپیوئیدی توسط دندانپزشکان تأثیر می گذارد. به گفته ی نویسندگان، درک عواملی که بر عادت‌های تجویز داروهای اپیوئیدی تأثیر می‌گذارند، در نهایت می‌تواند به محققان کمک کند تا استراتژی‌هایی برای استفاده ایمن و مؤثر از داروهای اپیوئیدی ایجاد کنند.

نویسندگان به رهبری دکتر Connie H. Yan ، فارغ التحصیل رشته ی داروسازی از دانشگاه ایلینوی نوشتند: بهبود عوامل در سطح سیستم می تواند تضمین کند که دندانپزشکان می توانند در محیط هایی کار کنند که از تجویز ایمن داروهای اپیوئیدی پشتیبانی می کند.

بر اساس طرح این مطالعه، نویسندگان هشدار دادند که این یافته‌ها ممکن است فقط منعکس کننده نظرات دندانپزشکان علاقه‌مند به موضوع داروهای اپیوئیدی باشد. با این حال، این نظرسنجی نشان داد که ممکن است برخی از دندانپزشکان که در مورد دستورالعمل‌های فعلی آگاهی کافی ندارند، به راهنمایی، آموزش و تعلیم بیشتری نیاز داشته باشند.

نویسندگان نوشتند: «دندان‌پزشکانی که بیش از حد داروهای اپیوئیدی تجویز می‌کنند، باید شناسایی شوند، با هدف درک شکاف‌های دانش و اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، مانند تجدید نظر در آموزش و یا اصلاح دستورالعمل‌های ویژه دندانپزشکی.»

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=pmt&pag=dis&ItemID=331952