Breaking News
Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / پنج عامل موثر بر پری ایمپلنتیت

پنج عامل موثر بر پری ایمپلنتیت

۸ نوامبر ۲۰۲۲ – محققان انتشارات کنونی در زمینه ی سطوح ضد میکروبی ایمپلنت های دندانی را با تمرکز بر جمعیت میکروبی و پاسخ‌های عملکردی تجزیه و تحلیل کرده و پنج عامل را یافته اند که بر خطر پری ایمپلنتیت تأثیر می‌گذارند. آنها نتایج خود را در اوایل این ماه در Dentistry Review منتشر کردند.

دکتر جان ورنون از دانشگاه لیدز و همکارانش نوشتند: “جستجو برای سطوح بهینه ی ایمپلنت بمنظور کاهش بار بیماری پری ایمپلنتیت و افزایش طول عمر ایمپلنت های دندانی ضروری است[۱].” تا به امروز، تکنیک های توالی‌یابی پیشرفته، که درک عمیق‌تری از تعاملات پیچیده بین میکروارگانیسم‌های دهان، پاسخ میزبان و پوشش‌های سطح ایمپلنت ارائه می دهند، در این حوزه تحقیقاتی مورد استفاده قرار نگرفته اند.

ایمپلنت‌ها به‌طور فزاینده‌ای در درمان های امروزی رایج شده اند، به‌ویژه در ایالات متحده، پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که تا ۲۳ درصد از جمعیت نیمه بی‌دندان برای بهبود زیبایی دهان، توانایی جویدن و کیفیت زندگی، ایمپلنت‌های دندانی را انتخاب می‌کنند. بنابراین، اطمینان از طول عمر ایمپلنت برای نتایج مثبت بسیار مهم است.

دکتر ورنون و همکارانش جستجوی گسترده ای را در پایگاه های داده های آنلاین برای بررسی تأثیر سطوح ضد میکروبی ایمپلنت بر میکروبیوم دهان، با تمرکز ویژه بر بیوفیلم های دهان و شبکه یا تعاملات درون میکروبیوم دهان، انجام دادند.

نویسندگان خاطرنشان کردند که منابع تحقیقاتی قابل توجهی به سمت تقویت سطوح ایمپلنت برای مقابله با کلونیزاسیون میکروبی هدایت شده است. به گفته نویسندگان، بر اساس این بازنگری، پنج عامل زیر ممکن است بر خطر پری ایمپلنتیت تأثیر بگذارند.

  1. مواد ایمپلنت

به گفته ی نویسندگان این بازنگری، وقتی نوبت به انتخاب ایمپلنت‌های آلیاژ تیتانیوم یا زیرکونیا می‌رسد، “انتخاب مواد اولیه ایمپلنت ممکن است برای جلوگیری از تجمع بیوفیلم و متعاقب آن بیماری اطراف ایمپلنت حیاتی باشد و باعث افزایش طول عمر شود”.

هنگامی که به ایمپلنت‌های ساخته شده از آلیاژ تیتانیوم، فلزات دیگری مانند نقره، مس، منگنز و روی، افزوده می شود، این فلزات پتانسیل ضد میکروبی پایداری را به مواد ایمپلنت اضافه می‌کنند. با این حال، یک مطالعه پیگیری ۱۰ ساله اخیر روی ایمپلنت های تیتانیومی، ارتباط قابل توجهی را بین پری ایمپلنتیت و تیتانیوم محلول در محیط دهان گزارش کرد که نگرانی هایی را در مورد انتشار نامطلوب ذرات در هنگام خوردگی تیتانیوم ایجاد نمود.

زیرکونیا به دلیل عدم سمیت سلولی، زیست سازگاری قوی و زیبایی ظاهری آن به طور گسترده در ایمپلنت های دندانی استفاده می شود.

نویسندگان نوشتند: ایمپلنت‌های مدرن اغلب از زیرکونیای مقاوم‌شده با اکسید آلومینیوم یا تثبیت‌شده با ایتریا ساخته شده‌اند که ترکیبی از ویژگی‌های مقاومت سرامیک در برابر دما و ویژگی مقاومت فلز در برابر شکستگی را دارد.

  • انتشار عامل ضد میکروبی

سطحی با مواد ضد میکروبی قابل تجزیه و با رهش سریع، تاثیر محافظتی در برابر عفونت دارد و به موفقیت طولانی مدت ایمپلنت کمک می کند. نویسندگان این مرور خاطرنشان کردند که نحوه ارائه ی این ترکیب ضد میکروبی برای ماندگاری اثر آن بسیار مهم است.

در حالی که انواع مختلفی از سیستم‌های ضد میکروبی برای ایمپلنت‌ها وجود دارد، نویسندگان نوشتند که بهترین کار ترکیب یک سیستم انفجاری با سایر روش‌های پوشش ضد میکروبی است. در حالی که تحقیقات نوظهور امیدوارکننده‌ای در زمینه‌های دیگری وجود دارد که در آن رویدادهای خاص باعث تحریک خاصیت ضد میکروبی می‌شود، نویسندگان پیشنهاد کردند که این حوزه هنوز به تحقیقات بیشتری نیاز دارد، به‌ویژه در مورد کارایی این پوشش‌ها در برابر بیوفیلم‌های پیچیده.

  • تجمع پلاک

در حالی که تصور می‌شود تجمع پلاک باعث عدم موفقیت ایمپلنت می‌شود، این مرور تایید می‌کند که “هیچ اتفاق نظر واضحی در مورد تأثیر این زیست توده(پلاک) بر تحلیل استخوان و عدم موفقیت ایمپلنت وجود ندارد.”

همچنین تصور می‌شود که سطح زبر ایمپلنت ممکن است منجر به تجمع بیشتر پلاک شود، در حالی که سطوح صاف برای کمک به جلوگیری از تجمع پلاک، تئوریزه شده‌اند. اما نویسندگان این مرور گزارش دادند که “صاف بودن سطوح ممکن است یک ویژگی ضروری برای خواص ضد بیوفیلم نباشد”.

  • عوامل اپی ژنتیک

مولکول‌های موجود در سلول‌هایی که ممکن است دارای یک جزء ژنتیکی به نام میکروRNA  باشند، ممکن است بر میزان ادغام ایمپلنت در استخوان اطراف تأثیر بگذارند. نویسندگان خاطرنشان کردند که اسئواینتگریشن موفقیت آمیز بر بقای ایمپلنت تأثیر می گذارد.

  • پاسخ التهابی

در نهایت، مشخص شده است که التهاب تأثیر منفی بر طول عمر ایمپلنت دارد. بنابراین، کنترل التهاب برای جلوگیری از پری ایمپلنتیت کلیدی است.

نویسندگان اظهار داشتند: پاسخ‌های پیش التهابی بالقوه مرتبط با سطح واقعی ایمپلنت، ممکن است برای بقای ایمپلنت حیاتی باشد.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=332480


[۱] Dent Rev, November 1, 2022