Breaking News

آنتی بیوتیک های پیشگیرانه ممکن است بر ترمیم استخوان در جراحی ایمپلنت تاثیر بگذارد

پروفیلاکسی آنتی بیوتیکی در بیماران سالم تحت عمل جراحی ایمپلنت دندان ممکن است منجر به تغییرات مداومی در باکتری های دهان شود که بر بهبود زخم استخوان آلوئول تأثیر می گذارد. این مطالعه که بر روی حیوانات انجام شد، در 4 سپتامبر در مجله Clinical Periodontology منتشر گردید.

محققان نوشتند که مصرف آموکسی سیلین یا کلیندامایسین پیشگیرانه برای جراحی کاشت ایمپلنت ممکن است باعث اختلال در ترمیم استئوایمیون زخم شود و اینترفیس یا رابط را ضعیف کند. اینترفیس درصدی از سطح ایمپلنت است که با استخوان آلوئولار اطراف ایمپلنت تماس پیدا می کند و معیاری از استئواینتگراسیون(ادغام ایمپلنت و استخوان) است.

نویسندگان به سرپرستی دکتر چاد نووینس، استاد کالج دندانپزشکی دانشگاه پزشکی کارولینای جنوبی، نوشتند: تجویز بالینی آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیرانه برای جراحی کاشت ایمپلنت‌های دندانی ممکن است باعث اختلال در ترمیم استئوایمیون زخم استخوان[1] در محل جایگذاری ایمپلنت شود.

در سراسر جهان، اکثر دندانپزشکان به طور معمول آنتی‌بیوتیک‌های perioperative (حوالی عمل) را به‌عنوان یک اقدام پیشگیرانه هنگام جراحی جایگذاری ایمپلنت‌ تجویز می‌کنند. اخیراً، کارآزمایی‌های بالینی نشان داده‌اند که آنتی‌بیوتیک‌های رایج مورد استفاده، از جمله آموکسی سیلین و کلیندامایسین، برای جراحی کاشت ایمپلنت دندانی، اثرات ناچیزی بر عوارض ناحیه پس از جراحی در بیماران سالم دارند. همچنین، اثرات آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیرانه بر بهبود زخم‌های مربوط به جراحی کاشت ایمپلنت‌های دندانی، نامشخص است.

برای درک اینکه چگونه آنتی بیوتیک ها ممکن است بر بهبود ایمپلنت تاثیر بگذارند، دکتر نووینس یک تکنیک جراحی کاشت ایمپلنت دندانی موش را توسعه داد که کاشت ایمپلنت را در انسان تقلید می کرد. به گروهی از موش ها یک دوره سه روزه آموکسی سیلین یا کلیندامایسین یا یک حامل دارویی(داروی بدون ماده موثره) قبل از عمل داده شد.

محققان باکتری های لثه را از طریق توالی یابی 16S مورد ارزیابی قرار دادند- روشی که برای شناسایی باکتری ها بر اساس ژن RNA ریبوزومی 16S استفاده می شود- و از فلوسیتومتری برای ارزیابی سلول های ایمنی T کمکی دهان استفاده کردند. در این مطالعه، استئوکلاست ها و استئوبلاست ها از طریق هیستومورفومتری مورد ارزیابی قرار گرفتند و از توموگرافی میکروکامپیوتری برای ارزیابی استئواینتگراسیون ایمپلنت استفاده شد.

محققان نوشتند: تجویز یک دوره آنتی بیوتیک های پیشگیرانه در موش ها باعث اختلال در باکتریوم لثه، اختلال در سلول های T کمکی ایمنی دهان توسط جراحی قرار دادن ایمپلنت دندانی القا شده اند، کاهش استئوکلاست ها و استئوبلاست هایی که پوشش استخوان آلوئولی اطراف ایمپلنت را پوشانده بودند، و کاهش اینترفیس ایمپلنت و استخوان شد.

در موش های تحت درمان با حامل دارویی، محدوده ی اینترفیس بین 55 تا 76 درصد بود. با این حال، آنتی بیوتیک های پیشگیرانه قبل از عمل، رابط استخوان-ایمپلنت را کاهش داد. آنها نوشتند در افراد تحت درمان با آموکسی سیلین، محدوده ی اینترفیس بین 54٪ تا 61٪ و در افراد تحت درمان با کلیندامایسین محدوده ی اینترفیس بین 40٪ تا 66٪ بود.

نویسندگان نوشتند: یکی از محدودیت های این مطالعه این بود که نویسندگان قادر به مقایسه ی نتایج بین موش هایی که آموکسی سیلین دریافت کرده بودند و موش های تحت درمان با کلیندامایسین نبودند.

از آنجایی که موفقیت ایمپلنت دندان به اتصال عملکردی بین استخوان آلوئول و ایمپلنت بستگی دارد، مطالعات بیومکانیکی باید در آینده انجام شود تا مشخص گردد که چگونه پروفیلاکسی آنتی بیوتیکی حوالی عمل ممکن است بر این ترمیم ها تأثیر بگذارد.

دکتر Novince و همکارانش نوشتند: نتایج این مطالعه پیش بالینی نشان می دهد که پروفیلاکسی با آموکسی سیلین یا کلیندامایسین برای جراحی کاشت ایمپلنت دندانی در بیماران سالم ممکن است ترمیم استئوایمنی زخم را به هم بزند و درصد اینترفیس استخوان آلوئولار-ایمپلنت را کاهش دهد.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/dental-hygiene/infection-control/antibiotics/article/15546363/preventive-antibiotics-may-affect-bone-healing-in-implant-surgery


[1] implant osteoimmune wound healing