Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / پیوند استخوان برای قرار دادن ایمپلنت دندانی

پیوند استخوان برای قرار دادن ایمپلنت دندانی

 ۲ نوامبر ۲۰۱۶ – دندانپزشکی ایمپلنت با درک قوی آناتومی سر و صورت در انسان مرتبط است. برای طرح درمان، دندانپزشک باید از نگرانی های آناتومیکی مانند سینوس ها و مکان mental foramens ، incisal foramen  و عصب فک پایین و …. اطلاع  داشته باشد.

 اگر شما بعنوان یک دندانپزشک بر ایمپلنت های دندانی به عنوان یک روش درمان تمرکز دارید، باید در مورد آناتومی استخوان، فیزیولوژی استخوان و پیوند استخوان اطلاعات و دانش کافی داشته باشید. هر جنبه ای از درمان با ایمپلنت- از برنامه ریزی درمان تا جراحی و ساخت پروتز- به داشتن دانش کافی در مورد علم استخوان وابسته است. حتی بررسی سابقه ی پزشکی بیمار به درک بسیاری از چیزها در مورد علم استخوان مربوط می باشد. برای مثال بین مصرف داروهای پوکی استخوان (بیس فسفونات ها) و خطرات ناشی از استئونکروز ارتباطی وجود دارد. اطلاع از این خطر با توجه به نحوه ی عملکرد بیس فسفونات ها، اجازه می دهد که دندانپزشک بطور بهینه ای سابقه پزشکی بیمار را بررسی کرده و برنامه ریزی درمان را برای بیمار بهبود بخشد. این فقط یک نمونه برای توجیه اهمیت دانش کافی از علوم استخوان برای متخصصان ایمپلنت بود.

درک آناتومی و فیزیولوژی استخوان

 همانطور که در بالا توضیح داده شد، درک آناتومی و فیزیولوژی استخوان برای متخصصینی که در زمینه ی درمانهای ایمپلنتهای دندانی فعالیت می کنند، از اهمیت خاصی برخوردار است. بررسی اسکن CBCT  برای درک صحیحی از روابط تشریحی و آسیب شناسی ضروری است. آناتومی بیمار تعیین کننده ی نیاز به پیوند استخوان و چگونگی جراحی ایمپلنت است. داشتن دانش کافی از فیزیولوژی استخوان نیز مهم است. هنگامی که مواد پیوند استخوان در سایت استخراج دندان و یا برای پیوند دیواره جانبی ریج، قرار داده می شود، دندانپزشک باید از روند فیزیولوژیکی که در این محل اتفاق می افتد، آگاه باشد. از طریق درک این فرآیند واقعی، دندانپزشک می تواند مواد پیوند و نحوه ی جراحی را بطور صحیح انتخاب کند. انتخاب نوع ماده برای پیوند استخوان، باید متناسب با اندازه نقص استخوانی باشد. هرچه اندازه ی یک نقص بزرگتر باشد، ماده ی انتخاب شده باید دارای خاصیت osteoinductive بیشتری باشد. درک این موضوع که نقص‌هایی با دیواره های کمتر استخوانی، عروق کمتری را تشکیل می دهند، دندانپزشک را به سمت انتخاب مواد autogenous یا   alloplastic سوق می دهد. این موضوع نشان می دهد که چگونه اطلاع از آناتومی و فیزیولوژی استخوان مهم است و چگونه به یکدیگر وابسته اند.

پیوند استخوان برای یک کوادرانت

نه تنها داشتن دانش کافی در مورد آناتومی مهم است، بلکه درک آناتومی بافتهای نرم و سخت در مناطق مختلف دهان به عنوان مثال در منطقه قدامی فک بالا در مقابل منطقه خلفی فک پایین، اهمیت دارد. منطقه قدامی فک بالا در بیشتر موارد به پیوند استخوان نیاز دارد. بطوریکه از دست دادن تنها ۲ میلی متر از پاپیلا در بیماری با یک خط لبخند بلند، می تواند بر کل منطقه قدامی فک بالا تاثیر گذارد. از دست دادن تنها ۲ میلی متر از ارتفاع پاپیلا بر اثر روش کشیدن دندان بر فاصله کافی برای قرار دادن ایمپلنت و بافت نرم و موارد دیگر تاثیر می گذارد. پیوند استخوان موفق نیز با دانش کافی در مورد پروتز ارتباط دارد. در منطقه قدامی، ایجاد یک پانتیک بیضی در زمان پیوند می تواند به بهبود بهداشت و زیبایی ایمپلنت کمک کند.

کار در مناطق خلفی دهان علاوه بر نگرانی در مورد زیبایی با چالش های دیگری نیز همراه است. در منطقه خلفی فک بالا، سینوس و نحوه مدیریت آن در زمان پیوند از نگرانیهای اصلی است. پیوند دیوار جانبی سینوس و  لیفت استئوتوم (lateral wall sinus grafts and osteotome lift)از روشهای رایج پیوند برای قرار دادن ایمپلنت هستند. این کار می تواند در طول قرار دادن ایمپلنت و یا قبل از آن، بسته به مورد انجام شود. در مناطق خلفی فک پایین، عصب فک پایین عامل تعیین کننده است. به طور کلی، پهنای ریج بر انتخاب مواد  و ممبران مورد نیاز برای پیوند تاثیر گذار است. در تمام موارد پیوند استخوان، تامین جریان خون، عامل بسیار مهمی است که باید در نظر گرفته شود.

پیوند استخوان در ارتباط با درمان یک قوس کامل

هنگامی که یک قوس کامل برای جایگزینی دندان تحت درمان قرار می گیرد، ملاحظات آن نسبت به پیوند یک کوادرانت و قرار دادن ایمپلنت متفاوت است. نوع پروتز انتخاب شده برای درمان یک قوس کامل تعیین کننده ی پروتکل پیوند است. چنانچه طراحی درمان برای یک پروتز ایمپلنتی پیچ شونده ی ثابت باشد که دارای لثه ای صورتی است‌(Misch fixed prosthesis 2 [FP2] and FP3) ، احتمالا، دندانپزشک ارتفاع استخوان و پیوند در هر سایتی که بر اثر کشیدن دندان دچار نقایصی شده است را کاهش می دهد و دلیل این کار اینست که در این ناحیه به ارتفاع مناسبی برای قرار دادن پروتز نیاز است و در فک بالا، خط لبخند بلند می تواند محل اتصال پروتز به لثه را پنهان کند. هنگامی که پروتز نیاز به یک منطقه لثه ی صورتی نداشته باشد(Misch FP1)، از ارتفاع استخوان نمی کاهند اما به جای آن، پیوند برای حفظ و یا افزایش ارتفاع استخوان انجام می شود. انتخاب پروتزهای مختلف، طرح درمان پیوند استخوان را دیکته می کند.

مقالات ویژه

در شماره ی این ماه مجله ی Implants Today ، یک مقاله ی برجسته از دکتر Craig Misch منتشر شده است که نشان می دهد علم پیوند استخوان تا چه حد پیشرفت کرده است. دکتر Misch جراح دهان و متخصص پروتز، به عنوان یک متخصص در هر دو رشته، در مقاله خود بسیاری از مفاهیم کلیدی که در پیوند استخوان و ایمپلنت های دندانی نقش دارند، را ارائه نموده است. دکتر Misch در این مقاله به پیشرفت در مهندسی بافت که با مزایای استفاده از بلوک استخوانی اتوژن، گره خورده است، اشاره کرده و آنرا نشانه واقعی ترکیب مفاهیم این دو رشته می داند. خواننده با مطالعه ی آنچه در بالا ارائه گردید و محتوای عالی مقاله ی دکتر Misch ، می تواند تاثیر پیشرفت دانش و ارتباط بین این دو رشته را بر پیوند استخوان موفق درک کند.

همچنین در شماره ی این ماه مجله ی Implants Today ، دکتر Ahmad Soolari و آقای Amin Soolari  با ارائه ی نمونه ای، اصول نیاز به پیوند استخوان برای حمایت از قرار دادن ایمپلنت را به تصویر کشیدند. در این مقاله همچنین موارد بالینی استفاده از مواد پیوند استخوان و غشاء ها و زمان بندی استفاده از آنها در یک مورد ایمپلنت آورده شده است.

منبع:

http://www.dentistrytoday.com/news/implants-today/item/1407-bone-grafting-for-dental-implant-placement