Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / مطالعه ای که به کاهش روند شکست ایمپلنت کمک می کند

مطالعه ای که به کاهش روند شکست ایمپلنت کمک می کند

بر اساس یک مطالعه ی جدید، شکستگی در ایمپلنت های پیچ شونده(  Screw-retained) زودتر از ایمپلنتهای سمان شونده ( cement-retained)  اتفاق می افتد و شکستگی ها بیشتر در پرمولر و مولر مشاهده می شوند.

اگرچه شکستگی ایمپلنت نادر است، اما می تواند عواقب جدی برای پزشکان و بیماران بهمراه داشته باشد. بنابراین، نویسندگان این مطالعه می خواستند ارتباط بین ایمپلنتهای ناموفق را برای شناسایی روند بالقوه و علائم هشدار دهنده ی عدم موفقیت شناسایی کنند. آنها یافته های خود را در Journal of Oral and Maxillofacial Surgery (23 مه ۲۰۱۷) منتشر کردند.
دکتر رضا تبریزی، DMD، استادیار دانشکده ی دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، گفت: علیرغم نادر بودن شکستگی ایمپلنت، بروز آن یکی از عوارض ناراحت کننده در درمان ایمپلنت دندان است. بر اساس نتایج ما، زمان شکستن ایمپلنت پیچ شونده یا Screw-retained ، به طور معنی داری کوتاه تر از نوع سمان شونده یا  cement-retained است.

روند شکستگی ایمپلنت

شکستگی ایمپلنت، اغلب با از دست رفتن ایمپلنت و پروتز همراه است. برای جلوگیری از عدم موفقیت ایمپلنت، محققان یک مطالعه کوهورت گذشته نگر برای ارزیابی عوامل موثر بر شکستگی ایمپلنت انجام دادند.
در این مطالعه ۱۸،۷۰۰ بیمار که در سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶ در دانشکده ی دندانپزشکی شهید بهشتی و کلینیک ایمپلنت GD تحت درمان ایمپلنت قرار گرفته بودند، شرکت داشتند. محققان تعداد ایمپلنتهایی که به علت شکستگی ناموفق بودند و همچنین هرگونه روند مرتبط با این عدم موفقیتها را بررسی کردند.

implant fractureدر مجموع فقط ۰٫۰۰۲٪ از بیماران شکستگی ایمپلنت را تجربه کردند که به علت تروما نبود. در میان ۳۷  بیماری که شکستگی را تجربه کرده بودند، ایمپلنت های پیچ شونده به طور قابل توجهی زودتر از ایمپلنتهای سمان شونده شکسته شدند، تنها تفاوت زمانی قابل توجهی که محققان دریافتند. علاوه بر این، خطر شکستگی پروتزهای ایمپلنتهای پیچ شونده، در مقایسه با پروتزهای ایمپلنتهای سیمان شونده ۲۹۷٪ افزایش داشت (نسبت خطر ۲۹۶٫۵).

نویسندگان این مقاله ابراز داشتند: در ایمپلنتهای پیچ شونده، عوارض فنی بیشتری نسبت به انواع سیمان شونده همراه با تحلیل استخوان مارجینال وجود دارد. در آباتمنتهای سیمان شونده، استرس اکلوزالی بیش از حد می تواند منجر به جداسازی پروتز از آباتمنت یا لق شدن آن، بدون استرس بیش از حد بر فیکسچر شود.
نویسندگان پیشنهاد می کنند که کشش اضافی بر ایمپلنت های پیچ شونده ممکن است دلیل شکستگی زودتر آنها باشد. آنها همچنین اشاره کردند که یک پیچ شل می تواند هشداری بر خطر شکستن ایمپلنت به علت استرس باشد.
نویسندگان نوشتند: استرس ناشی از پروتز پیچ شونده با فیت غیرپاسیو، ممکن است کشش پایداری بر روی ایمپلنتها ایجاد کند و آنها را مستعد شکست کند، شل شدن پیچ اغلب به شکستگی ایمپلنت می انجامد و می تواند نشانه ی خطر باشد.

علاوه بر این، ۹۵٪ از همه شکستگی ها در پرمولر و مولر اتفاق افتاده است، که نویسندگان آن را به استرس مربوط به خوردن مرتبط می دانند.
آنها می گویند: در مناطق مولر و پرمولر، نیروهای جویدن و حرکات جانبی با شیب کاسپ، نیروهای نامطلوبی را تولید می کنند.

مطالعات بیشتر مورد نیاز است

نویسندگان قادر به مطالعه ی متغیرها در زمان قرار دادن ایمپلنت، از جمله میزان نیروی مورد استفاده و تجربه ی جراح نبودند. آنها خاطر نشان کردند که این محدودیت اصلی مطالعه آنهاست و محققان در آینده باید تاثیر این عوامل را، به ویژه نیروی قرار دادن را، بر شکستگی ایمپلنت ها ارزیابی کنند.

نویسندگان نتیجه گیری کردند با توجه به این مطالعه، پروتزهای پیچ شونده می توانند پس از بارگذاری ایمپلنت زودتر دچار شکستگی شوند و شيوع شکستگی ايمپلنت در ناحيه مولر و پرمولر بالا می باشد.

منبع:

http://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=rst&pag=dis&ItemID=321774