Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / عوامل دندانی مرتبط با از دست دادن استخوان پريودنتال

عوامل دندانی مرتبط با از دست دادن استخوان پريودنتال

۲۹ مارس ۲۰۱۸ – با توجه به تحقیقات ارائه شده در نشست اخیر انجمن تحقیقات دندانپزشکی آمریکا (AADR)  در فورت لادردیل در فلوریدا، عواملی که بر بیماری پریودنتال تاثیر می گذارند، عوامل مرتبط با دندان هستند اما بین عوامل سیستمیک و بیماری پریودنتال ارتباطی وجود ندارد. نتایج همچنین نشان داد که افراد مسن با بیماری خفیف تا متوسط هنوز در معرض خطر از دست دادن استخوان هستند، اما درمان هایی با حداقل تهاجم ممکن است این خطر را کاهش دهد.
محققان عوامل مرتبط با بیمار و مرتبط با دندان را در بیماران مبتلا به بیماری پریودنتال که تحت درمان نگه دارنده بودند(periodontal maintenance patients )، بررسی نموده و دریافتند که افراد مبتلا به پریودنتیت پیشرونده در مقایسه با پریودنتیت پایدار اختلاف معنی داری در عوامل مرتبط با دندان، از جمله داشتن فاصله ی باز بین دندان ها دارند، اما هیچ تفاوتی در عوامل مرتبط با بیمار مانند شرایط سیستمیک، سیگار کشیدن، عادات بهداشتی دهان و یا مراجعه ی منظم برای معاینات پریودنتال وجود نداشت.
پرفسور Richard Reinhardt،  استاد پریودنتولوژی در دانشکده ی دندانپزشکی مرکز پزشکی دانشگاه نبراسکا گفت: حتی اگر در افراد مسن بیماری پریودنتال خفیفی را تشخیص دهید، شما باید مراقب ارتفاع استخوان باشید، برخی از این افراد هنوز مستعد تحلیل بیشتر استخوان هستند. اگر تماس باز بین دو دندان وجود داشته باشد، باید ترمیم آنها را در نظر داشته باشید.

محققان این دانشگاه دو مطالعه را در جلسه AADR بر اساس نتایج یک گروه مشابه از بیمارانی که در دوره ی نگهداری پریودنتال بودند، ارائه کردند. آنها با رادیوگرافی بایت وینگ بیمارانی که قبل و بعد از حداقل دو سال نگهداری پریودنتال گرفته شده بود، سخنرانی خود را آغاز کردند.
محققان نشان دادند در حالی که پریودنتیت در این بیماران عموما پایدار بوده است، ۷۱ نفر از ۴۴۲ بیمار حداقل یک سایت با ۲ میلیمتر یا بیشتر از تحلیل استخوان اینترپراکسیمال داشتند. دکتر Reinhardt اشاره کرد که چنین بیمارانی به طور کلی باید تحت نظارت یک دندانپزشک عمومی قرار گیرند.

محققان ۷۱ بیمار مبتلا به پريودنتيت پيشرفته را با سن و جنسیت مشابه با بيماران مبتلا به پريودنتيت پایدار(بدون هيچ سايتی با تحلیل استخوان) مقایسه نمودند. متوسط سن بیماران ۷۲ سال بود ( بین ۴۶ تا ۹۵ سال) و اکثریت بیماران بین سنین ۶۲ تا ۸۲ سال بودند.
در این مطالعه، فاکتورهای زیر در بین دو گروه با هم مقایسه شد:

  • شرایط سیستمیک از سابقه ی پزشکی بیمار: دیابت، پوکی استخوان، آرتریت روماتوئید و یائسگی
  • سیگار کشیدن: سیگاری فعلی، سیگاری سابق یا هرگز سیگار نکشیده است.
  • عوامل پریودنتال و بیماری های دهان: دندان های لق، گیر غذایی یا گیر کردن نخ دندان، تشخیص بیماری لثه، تحت درمان برای بیماری لثه، خونریزی لثه در هنگام مسواک زدن و خشکی دهان.
  • عادات بهداشتی دهان و دندان: فرکانس مسواک زدن و نخ کشیدن دندانها در هفته
  • پیروی از معاینات و بازدید منظم پریودنتال: تعداد ویزیتهای نگهداری در طی دو سال و متوسط مراجعات در سال برای مدت دو سال.

محققان دریافتند که تفاوت های قابل توجهی در بین بیماران این دو گروه در مورد شرایط سیستمیک، سیگار کشیدن، آگاهی از بیماری های پریودنتال و بیماری های دهان، عادات بهداشتی دهان و مراجعه برای معاینات پریودنتال وجود ندارد، اگر چه آنها یک روند پیشرونده تر در پریودنتیت در میان بیماران مبتلا به دیابت مشاهده نمودند (p = 0.1277) .
با این حال، محققان تا حدی شگفت زده شدند که ۱۶٪ از گروه اصلی که متشکل از ۴۴۲ بیمار در دوره ی نگهداری پریودنتال بودند، مقدار زیادی از استخوان های خود را از دست داده اند، با وجود اینکه بسیاری از آنها ۶۰ تا ۷۰ ساله بودند.
در مطالعه دیگری که در AADR ارائه شد، معیارهای زیر در بیماران مبتلا به پریودنتیت پیشرونده و پایدار با یکدیگر مقایسه گردید:

  • فاصله ی بین کرست آلوئول تا CEJ
  • ترمیم های باOverhang  بیش از ۲ میلی متر
  • فاصله ی مارجین ترمیم تا کرست استخوان
  • فاصله ی بین تماس اینترپراکسیمال تا کرست آلوئول
  • فاصله ی بین CEJ تا کرست آلوئول در دندان مجاور
  • عرض بین ناحیه ی اینترپراکسیمال اندازه گیری شده از CEJ تا CEJ مجاور
  • زاویه ی ساب کانتکت (زاویه بین کرست آلوئول تا تماس اینترپراکسیمال و کرست آلوئول دندان مجاور)

در شروع تحقیق، در گروه مبتلا به پريودنتيت پيشرونده، فاصله ی CEJ تا استخوان بمراتب کوچکتر(۰۰۱ / ۰p < ) و عرض بین دندانی (۰۰۱۶/۰ p=) و تماس های بین دندانی باز) ۰٫۰۵ (p =  در این گروه نسبت به گروه پریودنتیت پایدار، بیشتر بود. با این حال، محققان تفاوت های معنی داری میان گروه ها در سایر معیارهای مرتبط با دندان نیافتند.
دکتر راینهارت گفت: پیش بینی ما این بود که عوامل خطر سیستمیک مانند دیابت و سازگاری با دوره ی نگهداری را به عنوان عوامل بزرگتر شناسایی خواهیم کرد، اما هیچ یک از آنها به سطح معنی دار آماری نرسیدند، آناتومی اطراف سایت اثر بیشتری را نشان داد.
او توضیح داد فضای باز بین دو دندان احتمال تحلیل پیشرونده ی استخوان را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد، بطوریکه ۴۲ درصد از مناطقی با بیماری پیشرونده، دارای تماس باز بودند.
دکتر راینهارت و همکارانش با در نظر گرفتن این اطلاعات، در کلینیک خود از مداخلاتی با حداقل تهاجم برای درمان ضایعات پیشرونده ی استخوان در بیمارانی که در دوره ی نگهداری پریودنتال هستند، استفاده می کنند. آنها بیمارانی با پاکت های قابل توجه که طول پاکت آنها در طی دوره ی درمان کاهش نمی یابد را شناسایی می کنند و با استفاده از انواع مداخلات با حداقل تهاجم ، از جمله ترمیم تماس بین دندانی باز و انجام مینی فلپ ها و papilla reflection ، عمق این پاکت ها را کاهش می دهند.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=322897