Breaking News
Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی / چگونه می توان بافت بیمار اطراف ایمپلنت را قبل از اینکه دیر شود، تشخیص داد

چگونه می توان بافت بیمار اطراف ایمپلنت را قبل از اینکه دیر شود، تشخیص داد

۶ ژوئن ۲۰۱۸ – کیفیت بافت اطراف ایمپلنت به طور معمول به صورت دو گزینه ای(دو تایی) مورد ارزیابی قرار می گیرد به این معنی که یا ایمپلنت شکست می خورد یا خیر. اما یک روش که در آن بر پایداری بافت اطراف ایمپلنت تمرکز می شود و علائم اولیه ی بیماری این بافت را تشخیص می دهد، به دندانپزشکان کمک خواهد کرد تا با مداخلات بموقع از پیشرفت بیماری در بافت اطراف ایمپلنت جلوگیری کرده و ایمپلنت را در دهان بیمار حفظ کنند. امتیاز یا نمره ی بافت اطراف ایمپلنت (PITS)، یک ابزار نظارت طولانی مدت است که برای استفاده در اعمال دندانپزشکی عمومی طراحی شده است و در آن پنج پارامتر اندازه گیری و بر اساس آن سلامت بافت ارزیابی می شود.

نویسندگان این مقاله به رهبری دکتر Zbyněk Mazur، در پراگ، در مورد این سیستم امتیاز دهی بافتی می گویند: با کمک این سیستم می توان ایمپلنتهای موفق و ناموفق و همچنین یک رده ی سوم از ایمپلنت ها را شناسایی کرد و آنها ایمپلنتهایی هستند که با مداخله ی به موقع بهبود یافته و می توانند در دهان باقی بمانند(Quintessence International، May 17، ۲۰۱۸). محققان همچنین نتایج این سیستم را بطور گذشته نگر بر روی ۸۸۹ ایمپلنت که برای ۲۹۳ بیمار کار شده بود، آزمایش کردند.
آنها معتقدند: سیستم PITS ابزاری را برای ارزیابی نسبتا سریع وضعیت و پروگنوز یک ایمپلنت منفرد در اختیار دندانپزشکان قرار می دهد، علاوه بر این، اجزای آن به شناسایی نقاط ضعف (از طریق نمرات کم هر پارامتر) و اتخاذ تصمیم در مورد درمان محافظه کارانه یا جراحی برای رسیدگی به این مسائل و بهبود پروگنوز ایمپلنت کمک می کند.

ارزیابی پارامترها برای محاسبه ی نمره ی PITS

نویسندگان خاطرنشان کردند که تکنیک های مختلف می توانند جنبه هایی از موفقیت ایمپلنت و ثبات درازمدت آن را ارزیابی کنند، اما هیچکدام از آنها به طور مستقل ثبات بافت اطراف ایمپلنت را ارزیابی نمی کنند. شناسایی علائم قابل اطمینان از تغییرات زودهنگام قبل از از بین رفتن اسئواینتگریشن می تواند به انتخاب درمان مناسب و به موقع کمک کند.
بنابراین محققان به دنبال ابداع روشی برای طبقه بندی وضعیتهایی بودند که در آنها تشخیص موفقیت یا عدم موفقیت ایمپلنت دشوار بود، بهمین دلیل اقدامات زیر را انجام دادند:

  • شناسایی پارامترهای بالینی بهینه برای ارائه ی یک سیستم نظارت و ارزیابی بمنظور بررسی پایداری ایمپلنت.
  • فراهم آوردن یک سیستم نمره دهی جامع و آسان که در مورد علایم اولیه ی تضعیف بافت اطراف ایمپلنت هشدار دهد.
  • نظارت بر ثبات بافت اطراف ایمپلنت، که امکان اقدام بموقع را برای برگشت پذیری وضعیت بافت بدهد و در روشهای عمومی دندانپزشکی قابل استفاده باشد.

آنها با استفاده از نمره ی بافت اطراف ایمپلنت، بر اساس پنج متغیر قابل مشاهده که توسط کارشناسان دندانپزشکی ایمپلنت بکار می روند، توانستند اهداف فوق را محقق کنند: استخوان، التهاب، مخاط، تحلیل لثه( recession ) و مشخصات.
به هر پارامتر در مقیاس سه درجه ای، عدد صفر بعنوان کمترین امتیاز تا ۲ بعنوان بیشترین امتیاز، تعلق می گیرد، نمره ی کل از صفر تا ۱۰ و بر اساس مجموع پنج عدد، به دست می آید. عدد یا درجه ی یک برای هر پارامتر نشانه ای بین حالت مطلوب (درجه ۲) و حالت نامطلوب (درجه ۰) است.

peri implant tissue scoreمحققان با کمک رادیوگرافی، میزان استخوان را در اطراف ایمپلنت ارزیابی کردند. برای ارزیابی سطح استخوان ایمپلنت ها، آنها تحلیل استخوان کرستال را بر اساس فاصله ی بین اینترفیس و اولین نقطه ی تماس استخوان تا ایمپلنت اندازه گیری نمودند. اگر فاصله  تماس در طرف مزیال و ديستال ایمپلنت با هم متفاوت بود، آنها از فاصله بیشتر استفاده می کردند.
در ارزیابی التهاب، مشاهده ی موارد زیر برای تشخیص موکوزیت کافی بود:

  • پلاک دندان
  • خونریزی در پروبینگ ملایم بدون خروج چرک
  • عمق پروبینگ ۳ تا ۴ میلیمتر
  • تحلیل استخوان Crestal کمتر از ۲ میلیمتر

مشاهده ی مشخصات زیر، برای تشخیص پری ایمپلنتیت کافی بود:

  • عمق پروبینگ ۵ میلی متر یا بیشتر
  • ترشح چرک
  • تحلیل پیش رونده ی استخوان کرستال، اغلب در crater-like formation

برای درجه بندی مخاط، آنها عرض مخاط چسبنده(attached mucosa ) را بر اساس تفاضل عرض مخاط کراتینیزه ی کامل از عمق پاکت پروبینگ اندازه گیری کردند و برای همه ی مقادیر منفی، عدد صفر میلی متر را در نظر گرفتند.
پس از توسعه ی PITS ، محققان از آن برای آنالیز نتایج۲۹۳  بیمار که با ۸۸۹ ایمپلنت با سطوح airborne-particle acid-etched توسط دکتر Mazur در طی یک دوره ی بیش از ۱۱ سال درمان شده بودند، استفاده کردند. برای تحقیق حاضر، محققان شرکت کنندگان را به صورت بالینی و با بررسی رادیوگرافی، ارزیابی نمودند.
۲۰ مورد از ایمپلنت های اولیه ناموفق بودند(۹ مورد قبل و ۱۱ مورد پس از بارگذاری). محققان ۴۲ ایمپلنت ناموفق را شناسایی کردند، ۱۷ مورد به علت پری ایمپلنتیت و ۲۵ مورد به علل دیگر؛ PITS برای آنها برابر با ۳٫۰۲ ± ۱٫۶۲  بود. در میان ۸۲۸ ایمپلنت موفق،PITS  برابر با ۱٫۵۹ ± ۷٫۷۶ بود. مدت زمان گذشته از زمان ایمپلنتیشن با نمره ی PITS ارتباطی نداشت.
محققان نمرات PITS را بصورت زیر تفسیر کردند:

  • نمره ی ۸ تا ۱۰ نشان دهنده ایمپلنتهای پایدار با چشم اندازی عالی برای موفقیت در دراز مدت.
  • نمره ۶ و ۷ در ایمپلنت های موفق اغلب نشان دهنده ی التهابی کم یا تحلیل استخوانی کم است، اما با پیش آگهی کمتر از حد مطلوب برای موفقیت طولانی مدت.
  • در مورد نمره ۴ تا ۷ باید فورا علائم خطر در نظر گرفته شود و اقداماتی برای مقابله با این علائم صورت گیرد.
  • در اکثر موارد نمره ی ۵ و کمتر، نشان دهنده ی نیاز به مداخله برای جلوگیری از از دست دادن احتمالی ایمپلنت است.

نویسندگان اظهار داشتند که آنها جنبه های زیبایی شناسی ایمپلنت را در محاسبه ی PITS در نظر نگرفتند، زیرا این امر بر پایداری طولانی مدت بافت های اطراف ایمپلنت های بارگذاری شده، تاثیری نمی گذارد. آنها تأکید کردند که PITS  می تواند با میزان استخوان و بافت ایمپلنت برای نظارت طولانی مدت مورد استفاده قرار گیرد و تنها نیاز به تصویربرداری استاندارد با اشعه ی ایکس و یک پروب درجه بندی شده دارد.
نویسندگان به این نتیجه رسیدند کهPITS  ، پارادایم ارزیابی موفقیت ایمپلنت را از یک حالت دو تایی که معمولا غیر قابل برگشت موفق یا غیرموفق بود به یک نمره ی برگشت پذیر که درجه ی موفقیت آن بصورت کمّی قابل ارزیابی است، تغییر داده است.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=323179