Breaking News
Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی / ایمپلنت فوری در ریجی با عرض ناکافی(Deficient Ridge) با کمک یک پروتکل درمانی قابل پیش بینی

ایمپلنت فوری در ریجی با عرض ناکافی(Deficient Ridge) با کمک یک پروتکل درمانی قابل پیش بینی

از آنجایی که تحلیل استخوان بدنبال از دست دادن دندان اتفاق می افتد، ارائه ی درمان ایمپلنت در ناحیه ای که برای مدت زمان طولانی بدون دندان بوده است، می تواند چالش های منحصر به فردی را بهمراه داشته باشد، به ویژه در مواردی که جراحی تک مرحله ای مورد نظر است. یک ریج نازک یا با تعقر فاسیال(facial concavity ) می تواند فضای موجود برای قرار دادن ایمپلنت را محدود کند و نیاز به افزایش عرض استخوان برای اطمینان از نتایج قابل پیش بینی و زیبایی شناختی دارد. در حالیکه پیوند استخوان با ایمپلنت تاخیری، درمان غالبی است که در این شرایط برنامه ریزی می شود اما تکنیک ridge splitting  یا ridge expansion امکان قرار دادن فوری ایمپلنت را فراهم می کند.

ridge splitting 1شکل ۱- وضعیت بیمار پیش از عمل ، با deficient ridge  در ناحیه پرمولرهای راست در ماگزیلا با minor facial undercut

ridge splitting 2 شکل ۲: نمای ساجیتال از اسکن CBCT نشان دهنده ریج نازک باقیمانده است که در زمان ویزیت اولیه حدود ۲٫۴ میلی متر بوده است.

ridge splitting 3شکل ۳: A saw-shaped insert was used to create a horizontal cut in the bone and bisect the residual ridge

در ترکیب با تکنیک های مناسب بازسازی استخوان،ridge splitting  همراه با ایمپلنت فوری موجب گسترش قابل پیش بینی ریج کرستال شده و منجر به افزایش میزان بقای ایمپلنت می گردد. این روش به بیمارانی با ریج های نازک  مزایایی ارائه می دهد که از جمله می توان به حفظ بافت سخت و نرم، ترومای جراحی کمتر و زیبایی نهایی عالی اشاره کرد. با کاهش تعداد جلسات جراحی و کوتاه شدن زمان درمان، این روش می تواند جایگزینی مناسب بجای تقویت جانبی استخوان با روشهای جراحی سخت و قرار دادن ایمپلنت با تاخیر باشد.
برای انجام روش ridge-splitting ، استخوان ریج باقی مانده با برش مزیال- دیستالی به دو قسمت تقسیم می شود، و دو برش عمودی از در استخوان  فاسیال یا  the buccal cortical plate ایجاد می گردد. این کار اجازه می دهد که ریج به سمت فاسیال با استفاده از یک سریbone chisels  وridge expanders  گسترش یابد. تعیین این که آیا این روش درمانی برای یک بیمار مناسب است یا خیر، مستلزم ارزیابی دقیق آناتومی استخوان بیمار است. روش ridge-splitting ، برای بیمارانی با ریجی که بطور طبیعی برای قرار دادن ایمپلنتی با قطر ۳٫۵ میلی متر یا بزرگتر، ضخامت داشته باشد پس از انجام این روش، مناسب است. اگر ریج بیمار بیش از حد نازک باشد یا یک severe facial undercut در آنجا وجود داشته باشد، صفحه ی buccal cortical در معرض خطر شکستگی یا dislodging در طول روش ridge-splitting قرار می گیرد. ابعاد فاشیال ریج باید به خوبی مشخص باشد و باید استخوان ترابیکولار زیادی بین دو لایه ی کورتیکال وجود داشته باشد. کیفیت استخوان بیمار ، بعنوان مثال این تکنیک در استخوان محکم D1 غیر قابل انجام است. وجود لثه ای با بیوتایپ ضخیم نیز ضروری است زیرا باید بافت نرم کافی برای در بر گرفتن ریج گسترش یافته وجود داشته باشد و بسته شدن لثه در این محل بدون هیچ فشاری صورت گیرد.
در ادامه ی این مقاله، درمان موردی ارائه می شود که در آن چگونگی استفاده از روش ridge splitting and expansion برای تسهیل عمل جراحی تک مرحله ای برای بیمارانی با عرض ناکافی ریج ، شرح داده شده است. علاوه بر این، برای اطمینان از مناسب بودن این روش برای یک بیمار، در این مقاله پروتکل اصلی درمان ، شامل splitting ، expansion و پیوند ریج، انتخاب ایمپلنت مناسب و قرار دادن ایمپلنت؛ و چگونگی دستیابی به نتیجه ی ایده آل شرح داده شده است.

لطفا برای مطالعه ی ادامه ی این مقاله به آدرس زیر مراجعه کنید:

http://www.dentistrytoday.com/implants/10407-immediate-implantation-in-a-deficient-ridge-a-predictable-treatment-protocol