Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / آیا مصرف داروهای مهارکننده ی بازجذب سروتونین، تاثیر منفی بر اسئواینتگریشن ایمپلنت دندانی دارد؟ یک مطالعه گذشته نگر

آیا مصرف داروهای مهارکننده ی بازجذب سروتونین، تاثیر منفی بر اسئواینتگریشن ایمپلنت دندانی دارد؟ یک مطالعه گذشته نگر

موفقیت اسئواینتگریشن[۱]، تحت تاثیر چندین عامل موثر بر متابولیسم استخوان و بعضی از داروهای سیستمیک قرار می گیرد. داروهای مهار کننده ی بازجذب انتخابی سروتونین[۲] یا SSRIs  از جمله ی این داروها می باشند. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین مصرف سیستمیک SSRI ها و شکست اسئواینتگریشن در بیمارانی است که تحت درمان با ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند.

در یک مطالعه ی گذشته نگر کوهورت در مجموع ۲۰۵۵ ایمپلنت دندان( osseointegrated dental implants ) در ۶۳۱ بیمار (متشکل از  ۱۰۹ ایمپلنت در ۳۶ بیمار تحت درمان با SSRI و ۱۹۴۶ ایمپلنت در ۵۹۵ نفر که تحت درمان با این داروها نبودند) بررسی گردید.

 متغیر مستقل(متغیر پیشگو یا predictor variable) و متغیر وابسته(outcome variable) در این مطالعه به ترتیب مصرف SSRI و شکست اسئواینتگریشن بود. داده ها با استفاده از آزمون Mann-Whitney  یا آزمون دقيق فيشر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. از دو مدل patient-level[3]  و implant-level[4]  برای ارزیابی تاثیر مصرف SSRI بر موفقیت osseointegration ایمپلنت های دندانی استفاده شد.

متوسط مدت زمان پیگیری ۲۱٫۵ ماه برای افراد تحت درمان با SSRI  و ۲۳ ماه  برای افرادی بود که تحت درمان با این داروها نبودند(P = .158). دو نفر از ۳۶ فرد تحت درمان با SSRI هر کدام یک ایمپلنت ناموفق داشتند؛ در نتیجه میزان عدم موفقیت برابر با ۵٫۶ درصد بود. ۱۱ نفر از گروهی که تحت درمان با SSRI نبودند، هر کدام دارای ۱ ایمپلنت ناموفق بودند که در نتیجه نرخ عدم موفقیت در میان این گروه ۱٫۸۵ درصد بود. تفاوت بین دو گروه در دو مدل patient-level و implant-leve ، از نظر آماری معنی دار نبود( به ترتیب  P = .166 و P = .149).

 این بررسی ها نشان داد احتمال عدم موفقیت ایمپلنت برای کاربران SSRI در مقایسه با گروهی که تحت درمان با این داروها نبودند، ۳٫۱۲۳ برابر بیشتر بود. همچنین احتمال عدم موفقیت زودهنگام ایمپلنت، برای افراد تحت درمان با  SSRIبه میزان ۳٫۰۰۵ برابر بیشتر از افرادی بود که از این داروها استفاده نمی کردند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که SSRI ها ممکن است منجر به افزایش نارسایی در اسئواینتگریشن شوند، اگر چه این نارسایی به سطح قابل توجهی که از نظر آماری معنی دار باشد، نمی رسد.

منبع و سایت خبر:

Journal of Oral Implantology, August 2018, Vol. 44, No. 4, pp. 260-265

http://joionline.org/doi/full/10.1563/aaid-joi-D-17-00240

 

[۱] اتصال فانكشنال و ساختاري بين استخوان زنده و سطح يك ايمپلنت كه به آن نيرو و بار وارد مي‌شود.

[۲] مهارکننده‌های بازجذب سروتونین با نام مخفف اس‌اس‌آرآی‌ها (SSRIs) دسته‌ای از داروهای ضد افسردگی هستند که برای درمان افسردگی و برخی از انواع اختلالات اضطرابی و اختلالات شخصیتی کاربرد دارند. اس‌اس‌آرآی‌ها پرتجویزترین گروه از داروهای ضدافسردگی هستند و تمام آنها به جز فلووکسامین برای درمان اختلال افسردگی اساسی پذیرفته شده‌اند. وحشت‌زدگی، اختلال وسواس فکری عملی، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب فراگیر و اختلال تنش‌زای پس از رویداد از دیگر بیماری هایی هستند که اداره دارو و غذای ایالات متحده یک یا چند نوع از این داروها را برای درمان آن‌ها تایید کرده است. این داروها میزان سروتونین برون-سلولی را افزایش می‌دهند و این کار را از طریق جلوگیری از بازجذب سریع سروتونین در گیرنده‌های عصبی پیش سیناپسی انجام می‌دهند. در نتیجه، غلظت سروتونین در شکاف سیناپسی بالا می‌رود و سروتونین بیشتری در اختیار گیرنده‌های پس سیناپسی قرار میگیرد. اس‌اس‌ارآی‌ها تا حدی بر انتقال‌دهنده‌های نوراپینفرین و دوپامین نیز تاثیر می گذارند.

[۳] در یک شبیه سازی سطح بیمار، نتایج برای بیماران بطور فردی مدل سازی می شود و سپس میانگین نتایج در جمعیت بزرگی از بیماران محاسبه می شود.

[۴] در یک شبیه سازی سطح ایمپلنت، نتایج برای هر ایمپلنت بطور جداگانه مدل سازی می شود و سپس میانگین نتایج برای تعداد زیادی از ایمپلنتها محاسبه می شود.