Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / بافت مبتلا به پری ایمپلنتیت حاوی چه مقدار تیتانیوم است؟

بافت مبتلا به پری ایمپلنتیت حاوی چه مقدار تیتانیوم است؟

۲۵ اکتبر ۲۰۱۸ – محققان به نقش قرار گرفتن در معرض تیتانیوم و جرم گیری، بر وخیم تر شدن پری ایمپلنتیت مشکوک هستند، اما غلظت واقعی تیتانیوم در بافتهای اطراف ایمپلنتی با این وضعیت، هنوز مشخص نیست. محققان برای بررسی بیشتر، تیتانیوم موجود در بافت بیماران مبتلا به پری ایمپلنتیت شدید را بررسی کردند.
محققان محتوای تیتانیوم بیوپسیهای گرفته شده از بیماران مبتلا به پری ایمپلنتیت و افراد کنترل مبتلا به پریودنتیت را بررسی کرده و دریافتند که هر دوی این بافتها شامل قطعات فلزی هستند، اما تنها بافت پری ایمپلنتیت حاوی تیتانیوم است. این مطالعه در ۱۶ اکتبر در Journal of Oral Rehabilitation منتشر شد. رهبر این تحقیقات پرفسور Mattias Pettersson، از بخش پروتز دندانی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه Umeå در سوئد، گفت: وجود مقادیر بالایی از تیتانیوم در مخاط پری ایمپلنتیت، پتانسیل وخیم تر نمودن التهاب را دارد که ممکن است پروگنوز مداخلات درمانی را کاهش دهد.

تیتانیوم و پری ایمپلنتیت؟

برخی محققان معتقدند که پری ایمپلنتیت یک بیماری عفونی ناشی از حضور بیوفیلم باکتریایی بر روی ایمپلنت است، در حالی که برخی دیگر معتقدند که این امر به دلیل پاسخ بدن به جسمی خارجی یعنی ایمپلنت است.
بر اساس تحقیق قبلی، حذف مکانیکی بیوفیلم از سطح ایمپلنت، از جمله روشهای درمان پری ایمپلنت است، اما این کار ممکن است باعث آزاد شدن ذرات تیتانیومی در بافت و تشدید پری ایمپلنتیت شود. علاوه بر این، سطوح ایمپلنت های تیتانیومی را در حال حاضر برای افزایش ادغام بافت و اسئواینتگریشن بهتر، ناهموار و خشن می سازند. مشخص شده است که با افزایش سطح ایمپلنت های تیتانیومی، انتشار قطعات یا براده های فلزی در طی کاشت ایمپلنت افزایش می یابد.
نویسندگان این مطالعه خاطر نشان کردند که یک فرآیند التهابی ناشی از میکروارگانیسم ها در اطراف یک ایمپلنت همراه با ذرات تیتانیومی در مخاط اطراف ایمپلنت می تواند تاثیری ویرانگر داشته باشد. از آنجایی که غلظت و ساختار تیتانیوم در بافت های اطراف یک ایمپلنت مبتلا به پری ایمپلنتیت شدید ناشناخته است، محققان در مطالعه ی حاضر، محتوای تیتانیوم را در بیوپسی گرفته شده از بیماران مبتلا به پری ایمپلنتیت شدید و لثه های گروه کنترل که به پریودنتیت مبتلا هستند اما در معرض تیتانیوم نبودند، را اندازه گیری کردند.
محققان از بیماران مراجعه کننده برای درمان جراحی پری ایمپلنتیت شدید یا پریودنتیت در سوئد ثبت نام کردند. محققان، پری ایمپلنتیت شدید را خونریزی در هنگام پروبینگ با تحلیل استخوان حمایت کننده در بیش از چهار ترد یا عمق پروب ۷ میلی متر یا بیشتر، و پریودنتیت شدید را خونریزی در هنگام پروبینگ و عمق پروب بیشتر از ۷ میلی متر، تعریف کردند.
آنها اطلاعات مربوط به ۷ موضوع را از ۱۳ شرکت کننده ی مبتلا به پری ایمپلنتیت و ۱۱ شرکت کننده ی مبتلا به پریودنتیت جمع آوری نمودند:

  • استفاده از دخانیات
  • تاریخچه ی پریودنتال
  • استفاده از دارو
  • نوع پروتز (آرچ کامل، پارسیل یا تک دندان)
  • تعداد کل ایمپلنت و تعداد ایمپلنت از دست رفته
  • تیتانیوم در مواد پروتزی (خالص یا آلیاژ تجاری)
  • علائم عفونت، مانند خونریزی در پروب با یا بدون تراوش چرک

هر دو گروه بیماران تحت عمل جراحی برای حذف بافت دانه ای، جرم، و بیوفیلم قرار گرفتند، و سطوح ایمپلنت تحت عمل جراحی با استفاده از یک جرم گیر اولتراسونیک، گاز پانسمان و سالین تمیز گردید. در طی درمان جراحی، محققان از بافت اطراف ایمپلنت یا پاکت پریودنتال برای آنالیز با طیف سنجی جرمی(اسپکترومتری جرمی پلاسمای جفت شده ی القایی)، نمونه گیری کردند.
محققان همچنین نمونه های بیوپسی دو بیمار دیگر مبتلا به پری ایمپلنتیت شدید و دو مورد مبتلا به پریودنتیت شدید را بررسی کردند. آنها در طی جراحی با استفاده از میکروسکوپ نوری، میکروسکوپ الکترونی اسکنینگ و میکروسکوپ الکترونی عبوری، بافت گرانولار برداشته شده از اطراف ایمپلنت و بافت نرم پریودنتال را بررسی نمودند.
آنها دریافتند که بیش از ۹۲ درصد از پروتزها از جنس تیتانیوم هستند. همه ی شرکت کنندگان مبتلا به پری ایمپلنتیت، علیرغم دریافت درمان برای این بیماری حداقل یک ایمپلنت خود را از دست دادند. بیوپسیهای گرفته شده از بافت پری ایمپلنتیت، دارای میانگین غلظت بالاتری از تیتانیوم( ۹۸٫۷ میکروگرم در گرم) در مقایسه با بافت کنترل مبتلا به پریودنتیت( با غلظت ۱٫۲میکروگرم بر گرم) بود(p<0.001).

نویسندگان توضیح دادند که غلظت پایین تیتانیوم در بافت پریودنتیت ممکن است به علت قرار گرفتن در معرض خمیر دندان یا مواد غذایی و همچنین قرار گرفتن در معرض تیتانیوم موجود در محیط مانند مواد آرایشی باشد.
محققان وجود ذرات فلزی را در هر دو بیوپسی بافت پری ایمپلنتیت و بیوپسی پریودنتیت تایید کردند، اما تجزیه و تحلیل عناصر، حضور تیتانیوم را تنها در بافت پری ایمپلنتیت تایید نمود.
نویسندگان نوشتند: یافته های این تحقیق حاکی از این است که تیتانیوم ماده ی خارجی اصلی شناسایی شده در بیوپسی های پری ایمپلنتیت است.
منشا تیتانیوم موجود در مخاط اطراف ایمپلنت نامشخص است، اما می تواند حاصل جرم گیری ایمپلنت و یا خوردگی آن باشد. محققان این سوال را مطرح کردند که آیا باید سطح ایمپلنت ها از جرم زدوده شود و یا روش های دیگری برای زدودن آلودگی از سطح آنها مورد نیاز است.

افزایش پاسخ ایمنی

نویسندگان این مقاله به محدودیت این مطالعه اذعان کردند، زیرا هیچ مقایسه ای بین میزان تیتانیوم  موجود در بافت مبتلا به پری ایمپلنتیت و بافت ایمپلنتهای سالم به دلیل غیر اخلاقی بودن تهیه ی بیوپسی از ایمپلنتهای سالم انجام نگردید.
آنها نوشتند که درک بهتر منشا تیتانیوم در بافت پری ایمپلنت و یافتن روشهایی برای کاهش آن می تواند کلید درک نحوه ی ایجاد پری ایمپلنتیت و درمان آن باشد.

 نویسندگان گفتند: ما از این فرضیه پشتیبانی می کنیم که پری ایمپلنتیت یک بیماری عفونی است که بوسیله تجمع یک بیوفیلم باکتریایی بر روی سطح ایمپلنت ایجاد می شود، اما حضور ذرات تیتانیوم در بافت اطراف پروتز ایمپلنت ممکن است واکنش ایمونولوژیک را افزایش دهد و تحلیل استخوان حمایت کننده از ایمپلنت را تشدید کند.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=323789