Home / حقایقی درباره ی دندانهای سالم: مراقبت از دندانها در خانه / آنچه باید در مورد زخم های دهانی مرتبط با بیماری کرون بدانید

آنچه باید در مورد زخم های دهانی مرتبط با بیماری کرون بدانید

بیماری کرون یکی از بیماری های التهابی روده است که علایم عمده ی آن در دستگاه گوارش ایجاد می شود. با این حال، برخی از افراد علائم این بیماری را در مکانهای دیگر از جمله دهان(زخم های دهانی) تجربه می کنند.
پزشکان زخم های دهانی و سایر علائم خارج از دستگاه گوارش این بیماری را بعنوان عوارض خارج روده ای بیماری کرون تشخیص می دهند.
در برخی از افراد، زخمهای دهانی چند سال قبل از ظهور علایم روده ای ناشی از بیماری کرون بروز می کنند. محققان تخمین می زنند که ۲۰ تا ۵۰ درصد افراد مبتلا به بیماری کرون در برخی موارد زخم های دهانی را تجربه می کنند. در این مقاله، شما را با علائم، علل و درمان های موجود برای زخم های دهانی کرون آشنا می کنیم.
علائم
بیماری کرون معمولا زخم های دهانی را که به عنوان canker sores یا آفت دهان شناخته می شوند، ایجاد می کند. این گونه زخم ها در اطراف پایه ی لثه ایجاد می شوند. آنها با سایر ضایعات دهانی، مانند هرپس یا تبخال، که در خارج از دهان بر روی لب ظاهر می شوند، متفاوتند.
این زخم ها ممکن است دارای ویژگی های زیر باشند:

  • دارای شکل گرد یا بیضی
  • اندازه کوچک
  • رنگ زرد یا خاکستری
  • دارای هاله یا مرزی قرمز رنگ
  • دردناک
  • ظاهر شدن بصورت گروهی

بسیاری از افراد مبتلا به بیماری کرون که دچار زخمهای دهانی میشوند، شاهد بدتر شدن این زخم ها در زمان فعال شدن بیماری کرون هستند. آنها حتی ممکن است قبل از شروع علائم فعال شدن مجدد بیماریشان، زخم های دهانی را تجربه کنند.
در موارد نادر، بیماری کرون ممکن است باعث ایجاد pustules یا دانه ها یا حفره های پر از چرک یا مایع در دهان شود که به آنpyostomatitis vegetans  گفته می شود.
علل
زخمهای دهانی مرتبط با کرون ممکن است به دلایل مختلف ایجاد شوند، از جمله:

  • التهاب مرتبط با بیماری کرون در بدن
  • کمبود ویتامین ها و مواد معدنی
  • عوارض جانبی داروهای کرون

در نتیجه، کرون ممکن است به طور مستقیم یا غیر مستقیم منجر به ایجاد زخم هایی در دهان شود. احتمال ظهور زخم های دهانی در مردان و کودکان مبتلا به این بیماری بیشتر است.
احتمال ایجاد زخم های دهانی در افراد مبتلا به کرون، بیشتر از افراد مبتلا به سایر بیماری های التهابی روده مانند کولیت است.
داشتن بیماری کرون همچنین فرد را در معرض خطر کمبود برخی مواد مغذی قرار می دهد که ممکن است به بروز مشکلات دهانی کمک کند. به عنوان مثال، کمبود ویتامین B-12 و کمبود روی ممکن است باعث ایجاد گلوسیت یا التهاب زبان شود و کمبود ویتامین K می تواند منجر به خونریزی لثه ها شود. گاهی اوقات زخم های دهان می توانند عارضه جانبی مصرف داروهای کرون باشند.
پزشک باید قبل از تجویز داروهای کرون، عوارض بالقوه این داروها را برای بیمار شرح دهد.Crohns mouth ulcers2

داروها و عوارض جانبی احتمالی آنها عبارتند از:

  • بودنوزوئید، یک استروئید است که می تواند باعث قرمزی و تورم زبان شود.
  • سیکلوسپورین، که می تواند باعث تورم لثه شود.
  • لوپرامید، یک داروی ضد اسهال است که می تواند باعث خشکی دهان شود.
  • متوترکسات، یک آنتاگونیست اسید فولیک است که می تواند سبب ایجاد زخم و ژنژیویت ایجاد کند.
  • تاکرولیموس، که می تواند زخم های دهان و برفک دهانی(ناشی از قارچ کاندیدا آلبیکنس) را ایجاد کند.

هر فردی که این علائم را تجربه می کند، باید داروهای خود را ادامه داده و با پزشک خود درباره تغییر داروها یا درمان عوارض جانبی آنها مشورت کند.

سایر علائم کرون در دهان

بیماری کرون علاوه بر زخم، می تواند باعث تغییرات دیگری در دهان شود، از جمله:

  • بوی بد دهان
  • خونریزی لثه
  • پوسیدگی دندان به علت استفراغ یا ریفلاکس اسیدی
  • خشکی دهان، که می تواند خطر ابتلا به پوسیدگی دندان را افزایش دهد
  • التهاب لب ها
  • زبان ملتهب یا قرمز، که به عنوان گلوسیت شناخته می شود
  • قرمزی و پوسته پوسته شدن پوست اطراف لب ها

درمان ها

درمان زخم های دهانی کرون ممکن است با ترکیبی از داروها و داروهای خانگی ممکن باشد.
پزشک ممکن است داروهای موضعی مانند: لیدوکائین ۲ درصد، تریامسینولون ۰٫۱ درصد، شربت دگزامتازون برای شما تجویز کند.
پزشکان همچنین ممکن است داروهای استروئیدی تجویز کنند تا التهاب را در سراسر بدن کاهش دهند. کاهش التهاب در بدن ضروری است، زیرا فردی که بیشتر زخم های دهانی کرون را تجربه می کند، احتمال دارد که در فاز فعال بیماری باشد.
چنانچه داروها عوارض جانبی غیر قابل تحملی را ایجاد نمایند، گاهی پزشک ممکن است داروهای معمول کرون را برای بیمار تعدیل کند.

درمانهای خانگی

پزشک ممکن است مکمل های ویتامینی و مواد معدنی را برای جبران کمبود های تغذیه ای توصیه کند. مکمل های احتمالی شامل ویتامین ب ۱۲، آهن، فولات و یا روی است.
اگر زخمهای دهانی باز نباشند، سعی کنید با آب نمک رقیق و گرم، دهان خود را بشویید. اگر زخمها باز باشند، از مصرف نمک خودداری کنید زیرا ممکن است باعث درد شود.
حفظ سلامتی دهان و دندان بسیار مهم است حتی اگر زخم های دهان باعث ناراحتی می شوند، مسواک زدن منظم دندان ها با مسواک نرم را فراموش نکنید. نوشیدن مقدار زیادی آب نیز به حفظ رطوبت دهان کمک می کند.
اگر چه بیشتر اطلاعات مربوط به گزارشات موردی و مطالعات تحقیقاتی در مقیاس کوچک است، اما ممکن است خوردن غذاهای خاص باعث تحریک التهاب در بدن شود. این خصوصا برای کودکان مبتلا به بیماری کرون، صدق می کند.
پزشک ممکن است به بیمار توصیه کند که فهرستی از غذاهایی که می خورد را تهیه کند یا غذاهای خاصی را هر بار از رژیم غذایی خود حذف کند، تا بتواند ارتباط مصرف برخی غذاهای خاص را با زخم های دهانی کرون بررسی نماید.
بیماری کرون می تواند زخمهای دهان و علائم دهانی دردناکی ایجاد کند. آنها معمولا خود بخود از بین می روند اما درمان های پزشکی و داروهای خانگی می توانند به کاهش ناراحتی بیمار کمک کنند. با این حال، اگر زخم های فردی به درمان پاسخ نمی دهند، با پزشک صحبت کنید تا مطمئن شوید که زخم ها به علت بیماری دیگر نیست.

منبع:

https://www.medicalnewstoday.com/articles/323244.php