Home / خبرها / مقایسه ی بی حس کننده های تزریقی در دندانپزشکی

مقایسه ی بی حس کننده های تزریقی در دندانپزشکی

یکی از دلایلی که بیماران برای اجتناب از درمانهای دندانپزشکی ذکر می کنند، “ترس از درد” در طی پروسیجر درمانی و بعد از آن است. محققان بریتانیایی یک بازنگری جامع برای مقایسه ی موفقیت بی حس کننده های تزریقی در شرایط بالینی مختلف انجام دادند.
محققان دریافتند که همه داروهای بی حس کننده ی تزریقی در مطالعات گوناگون مؤثر و ایمن هستند، اما یکی از آنها برای روش های جراحی بهتر عمل می کند. با این حال، آنها اشاره کردند که شواهد موجود از نظر کیفیت متوسط تا بسیار پایین هستند. این بازنگری در تاریخ ۱۰ ژولای در Cochrane Database of Systematic Reviews منتشر شد.
نویسندگان، این مقاله به رهبری دکتر Geoffrey St. George ، از بخش اندودنتیکس بیمارستان دندان پزشکی Eastman در لندن نوشتند: بازنگری مطالعات انتخاب شده، نشان داد که از ۱۴ نوع بی حس کننده ی موضعی که در این آزمایشات مورد بررسی قرار گرفته بودند، شواهد تنها بر اساس نتیجه ی بهتر در کاهش درد، برای استفاده از یکی از این مواد نسبت به سایر بی حس کننده ها، در ۳ مقایسه جمع آوری شده است، در حالیکه موفقیت تنها به کاهش درد محدود نمی شود، بنابراین به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز داریم.

موفقیت به منزله ی چیست؟

چندین داروی بی حس کننده ی موضعی تزریقی در دسترس دندانپزشکان است. محققان به بررسی و مقایسه ی تاثیر تزریق چند محلول بی حس کننده ی موضعی برای جلوگیری از درد در طول درمان دندانپزشکی یا در یک مطالعه ی تجربی پرداختند. محققان نگاهی جامع به سه جنبه از مدیریت درد با مواد بی حس کننده ی موضعی داشتند تا بتوانند این مواد را بر اساس این سه جنبه با هم مقایسه و بهترین ماده را انتخاب کنند:

  • موفقیت مدیریت درد با بی حسی موضعی
  • سرعت شروع بی حسی و مدت زمان ماندگاری آن
  • عوارض جانبی سیستمیک و موضعی فرمولاسیون های مختلف بی حس کننده های موضعی

آنها از میان بیش از ۱۲۰ مطالعه ، ۶۸ مطالعه با بیش از ۶۶۰۰ نفر شرکت کننده را برای تجزیه و تحلیل، انتخاب کردند. که در میان آنها ۲۳ مورد مقایسه ی بی حس کننده های موضعی،  ۵۷ نتیجه با ۱۴ فرمولاسیون مختلف بی حسی موضعی، و تنها ۱۰ نتیجه حاصل از هشت مقایسه با آزمایشات بالینی وجود داشت.
در حالی که در این مطالعات ۱۴ ماده ی بی حس کننده ی موضعی مورد آزمایش قرار گرفته بودند، شواهدی برای حمایت از ارجحیت مصرف یکی بیش از دیگری، محدود به نتیجه “عدم وجود درد” از سه مقایسه ی بی حس کننده های موضعی ارائه شده بود.
یکی از این مطالعات نشان داد که ۴درصد آرتیکائین بهمراه ۱: ۱۰۰،۰۰۰ اپی نفرین، بهتر از ۲٪ لیدوکائین و ۱: ۱۰۰،۰۰۰ اپی نفرین برای درمان دندانهای خلفی با پالپیت برگشت ناپذیر که نیاز به درمان کانال ریشه دارد، عمل می کند. در این مطالعه، تفاوتی بین این محلول ها، زمانی که درد در هنگام تزریق مورد ارزیابی قرار گرفت، دیده نشد اما لیدوکائین باعث کاهش درد پس از تزریق شد اما این تفاوت حداقل بود.
دو مطالعه ی تصادفی کنترل شده با استفاده از یک طرح موازی نشان داد که ۲ درصد لیدوکایین و ۱: ۱۰۰،۰۰۰ اپی نفرین، بهتر از ۳٪ پریلوکائین و ۰٫۰۳ واحد بین المللی (IU) فلیپرسین برای “دندان ها و بافت های دندانی که نیاز به جراحی” دارند، عمل می کند. همچنین ۲ درصد لیدوکایین بهمراه ۱: ۱۰۰،۰۰۰ اپی نفرین، نسبت به ۴٪ پریلوکائین به تنهایی، برای انجام “پروسیجرهای جراحی همراه با درمان پریودنتال” بهتر است.
با این حال، برای مطالعات مربوط به موفقیت سایر مواد بی حس کننده برای دندانهایی که نیاز به عمل جراحی دارند و دندانهایی که باید کشیده شوند، نویسندگان نتایج واضحی را نیافتند، صرف نظر از این که کدامیک از مواد بی حس کننده مورد استفاده قرار گرفته اند.
در هیچ یک از مطالعات بالینی زمان شروع و مدت زمان ماندگاری بی حسی این مواد، با هم مقایسه نشده بود.
برای اثرات نامطلوب جانبی، محققان دریافتند که اختلاف در درد پس از تزریق بین ۴ درصد آرتیکائین همراه با ۱: ۱۰۰،۰۰۰ اپی نفرین و ۲ درصد لیدوکائین همراه با ۱: ۱۰۰،۰۰۰ اپی نفرین، کم است، و احتمالا لیدوکائین نسبت به آرتیکائین در کاهش درد اندکی موثرتر عمل می کند. با این حال، متاآنالیز برای بررسی اثرات جانبی موضعی و سیستمیک مقایسه های بی حس کننده های دیگر امکان پذیر نبود. محققان نوشتند: دیگر اثرات نامطلوب بسیار نادر و جزئی بودند.
خطرات بایاس
نویسندگان اظهار داشتند که اکثر مطالعات دارای احتمال بایاس کمی بودند، اما حداقل ۱۵ مطالعه از ۶۸ مطالعه، دارای خطر بایاس بالایی بودند.
علاوه بر این، برخی از مطالعات با توجه به تعداد کم شرکت کنندگان، گزارشات غیر واضح از روش های مطالعه و گزارش داده ها در فرمتی، که به راحتی قابل ترکیب با سایر داده ها نبودند، از نظر کیفیت سطح پایینی داشتند.
نویسندگان به این نتیجه رسیدند که مطالعات بیشتری برای افزایش قدرت شواهد لازم است.
آنها نوشتند: مطالعات آتی باید به وضوح گزارش شوند، خطر بایاس در آنها کم باشد و اندازه ی نمونه ها کافی باشد، و داده ها در فرمت ارائه شوند تا قابل متاآنالیز باشند.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=apm&pag=dis&ItemID=323345