Home / خبرها / سلامت دهان و دندان بیماران سرطانی با مصرف داروهای مایعی به خطر می افتد

سلامت دهان و دندان بیماران سرطانی با مصرف داروهای مایعی به خطر می افتد

۳۰ ژانویه ۲۰۱۹ – داروهایی با فرمولاسیون های مایع اغلب برای درمان بیماران مبتلا به سرطان تجویز می شوند. به دلیل وجود مشکلات بلع در این بیماران مصرف کپسول یا قرص ممکن است برای آنها امکان پذیر نباشد و بهمین دلیل فرمولهای مایع یک گزینه برتر یا حتی ضروری برای این افراد است.

با این حال، سوسپانسیون های خوراکی حاوی آنتی بیوتیکها، ضد قارچ ها و داروهای مسکن حاوی سطوح مختلفی از قند هستند(عمدتا ساکارز). این نوع قند در صنایع دارویی بیشتر از صنایع غذایی کاربرد دارد و به عنوان یک حلال، رقیق کننده و عامل حجم دهنده مورد استفاده قرار می گیرد.

مشکل زمانی آغاز می شود که باکتری های موجود در بیوفیلم پلاک دهانی، قند را مصرف و به تولید اسید می پردازند و به مینای دندان آسیب وارد می کنند. قرار گرفتن مکرر در معرض قند از طریق دوزهای مختلف داروهای مایع می تواند یک محیط شدیدا اسیدی در دهان ایجاد کند و باعث پوسیدگی دندان شود.

این داروهای مایع همچنین ممکن است حاوی اسید هایی باشند که به عنوان یک عامل بافری یا کنترل تونیستی و یا برای اطمینان از سازگاری فیزیولوژیکی دارو استفاده می شوند. این اسید ها به تجزیه ی مینای دندان کمک کرده و منجر به پوسیدگی و فرسایش بیشتر مینای دندان می شوند. این موضوع به خصوص در افرادی که دچار خشکی دهان هستند، مشکلات بیشتری را ایجاد می کند. مطالعات نشان داده است که خشکی دهان یکی از عوارض جانبی همین داروها است، بنابراین این سیکل معیوب به میزان مشکلات این بیماران می افزاید.

خطرات بهداشت دهان و دندان

بیماری های دهان یکی از دلایل درد، کاهش کیفیت زندگی، سپسیس و سمیت مالی است. سمیت مالی یا financial toxicity، اصطلاحی است که اخیرا برای توصیف نگرانی های مالی منحصر به فرد و تجربیات مخرب مالی همراه با تشخیص سرطان بکار می رود. افراد مبتلا به مشکلات سیستم ایمنی بیشتر احتمال دارد که عوارض مرتبط با بیماری های دهان را تجربه کنند.

تمام ارائه دهندگان خدمات بهداشتی، نه فقط دندانپزشکان و بهداشت کاران دهان و دندان، باید از خطراتی که داروهای مایع ممکن است برای سلامت دهان و دندان مصرف کنندگان ایجاد کنند، آگاه باشند. در هنگام تجویز این داروها، متخصصان باید آموزش های مناسب را به بیمار در قالب آموزشهای بهداشتی دهان و دندان ارائه دهند. از سوی دیگر هماهنگی در ارائه ی مراقبتها بین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درمانی و ارائه دهندگان خدمات دندان پزشکی برای جلوگیری از بیماری ها و عفونتهای کوتاه مدت و بلند مدت مرتبط با دهان و دندان، ضروری است.

اقدامات پیشگیرانه شامل شستشو با آب بلافاصله پس از مصرف دارو برای حذف شکر و یا اسید باقی مانده از روی سطح دندان ها و همچنین تاخیر در مسواک زدن برای حداقل ۳۰ دقیقه پس از مصرف دارو است. این تاخیر اجازه می دهد محتویات باقی مانده از دارو با بافر طبیعی دهان یعنی بزاق مخلوط شود که به خنثی کردن حمله ی اسیدی کمک می کند.

گزینه های عملی

محصولات بدون نسخه و تجویز شده ای(مانند دهانشویه ها) که حاوی کلسیم، فسفات و بی کربنات هستند، باعث افزایش pH دهان به سطح قابل قبول و کمک به روند بازسازی(ریمینرالیزاسیون) می شوند. استفاده ی منظم از محصولاتی که ۱۰۰ درصد با شیرین کننده ی زایلیتول شیرین شده اند، تعداد باکتری های پوسیدگی زای موجود در دهان را کاهش می دهد، از چسبیدن بیوفیلم باکتریایی به دندان جلوگیری می کند، تولید بزاق را تحریک می کند و pH دهان را کاهش داده و تثبیت می نماید.

فلورایدهای تقویت کننده ی تجویز شده، چه بصورت وارنیش فلوراید توسط متخصص و یا استفاده در خانه از طریق تری های سفارشی یا مسواک زدن با این محصولات، دارای خواص ضد میکروبی و تقویت کنندگی مینای دندان هستند. در صورت امکان، پزشکان بهتر است داروهای جایگزینی را برای این گروه از بیماران تجویز کنند که سلامت دهان و دندان آنها را کمتر در معرض خطر قرار دهند.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=324140