Home / خبرها / باکتری های لثه در بیماری آلزایمر و سایر بیماری ها دخیل هستند

باکتری های لثه در بیماری آلزایمر و سایر بیماری ها دخیل هستند

۷ آوریل ۲۰۱۹ – محققان یافته های جدیدی در مورد سفر باکتریهای دخیل در بیماری های لثه به سراسر بدن بدست آوردند، آنها مسیر حرکت سموم باکتریایی را از دهان به مغز و سایر بافت ها ردیابی کردند و ارتباط این سموم را با بیماری آلزایمر، آرتریت روماتوئید و پنومونی آسپیراسیون گزارش کردند. آنها شواهدی از وجود یک باکتری خاص را در نمونه ی مغز افراد مبتلا به آلزایمر یافتند و با استفاده از موش ها نشان دادند که این باکتری می تواند راه خود را از دهان به مغز پیدا کند.

باکتری  Porphyromonas gingivalis یک بازیگر بد، دخیل در بیماری پریودنتیت است، که جدی ترین نوع از بیماری لثه می باشد. این یافته های جدید اهمیت بهداشت خوب دهان و دندان را برجسته می کند زیرا دانشمندان به دنبال راه هایی برای کنترل بهتر این عفونت باکتریایی هستند.

پرفسور Jan Potempa، استاد دانشکده دندانپزشکی دانشگاه لوئیزویل و رئیس بخش میکروبیولوژی دانشگاه Jagiellonian در کراکوف لهستان، گفت: بهداشت دهان و دندان در طول زندگی ما بسیار مهم است، نه تنها برای داشتن یک لبخند زیبا، بلکه برای کاهش خطر ابتلا به بیماری های جدی. افرادی که دارای عوامل خطر ژنتیکی مستعد کننده برای بیماری آرتریت روماتوئید یا بیماری آلزایمر هستند، باید بطور جدی اقدامات لازم را برای پیشگیری از بیماری های لثه انجام دهند.

در حالی که محققان قبلی، P. gingivalis را در نمونه های مغزی بیماران مبتلا به آلزایمر یافتند، تیم دکتر Potempa در همکاری با شرکت Cortexyme Inc. ، قوی ترین شواهدی که تاکنون ارائه شده است، را مبنی بر اینکه این باکتری در واقع می تواند به توسعه ی بیماری آلزایمر کمک کند، ارائه نمود. دکتر Potempa نتایج این تحقیق را در نشست سالانه ی انجمن متخصصان آناتومیست آمریکا در طی نشست زیست شناسی آزمایشگاهی ۲۰۱۹ که از ۶ تا ۹ آوریل در Orlandoبرگزار شد، ارائه کرد.

محققان نمونه های مغزی افراد مبتلا به بیماری آلزایمر و بدون بیماری آلزایمر را که در زمان مرگ از نظر سنی تقریبا مشابه بودند با هم مقایسه کردند. آنها نشان دادند که P. gingivalis در نمونه های مغز بیماران مبتلا به آلزایمر شایع تر است، شاهد این موضوع: وجود DNA ی این باکتری و سموم کلیدی آن بود که به نام gingipains شناخته می شود.

در مطالعاتی که با استفاده از موش ها انجام شد، محققان نشان داد که P. gingivalis می تواند از دهان به مغز حرکت کند، اما این مهاجرت را می توان توسط مواد شیمیایی که با gingipains اندرکنش می کنند، مسدود کرد. یک داروی آزمایشگاهی که ژنژیپین را متوقف می کند،   COR388نام دارد که در حال حاضر در آزمایشات بالینی فاز ۱ برای بیماری آلزایمر قرار دارد. شرکتCortexyme, Inc.  و تیم دکتر Potempa در حال کار بر روی ترکیبات دیگری هستند که آنزیم هایی را که برای P. gingivalis و دیگر باکتری های لثه مهم هستند، از کار بیاندازند، به این امید که نقش آنها را در پیشرفت بیماری آلزایمر و سایر بیماری ها مختل کنند.

محققان همچنین شواهدی را در مورد نقش این باکتری در بیماری خودایمنی آرتریت روماتوئید، و همچنین پنومونی آسپیراسیون( عفونت ریه ای که ناشی از ورود غذا یا بزاق به ریه ها است)، ارائه نمودند.

دکتر Potempa گفت: سموم اصلی P. gingivalis ، آنزیم هایی هستند که این باکتری برای انجام وظایف شیطانی خود نیاز دارد. این آنزیم ها اهداف خوبی برای مداخلات پزشکی جدید بالقوه برای مقابله با انواع بیماری ها هستند. زیبایی چنین رویکردهایی نسبت به استفاده از آنتی بیوتیک ها این است که چنین مداخلاتی فقط پاتوژن های کلیدی را هدف قرار می دهند، و باکتری های مفید، کامنسال را که ما به آنها نیاز داریم، نابود نمی کنند. P. gingivalis، معمولا در طول سال های نوجوانی به لثه ی افراد نفوذ می کند. حدود یک نفر از هر پنج فرد زیر ۳۰ سال، دارای مقادیر کمی از این باکتری در لثه های خود می باشد. در حالی که این مقدار باکتری برای اکثر افراد مضر نیست، اما اگر رشد کرده و میزان آن بالا رود، سیستم ایمنی بدن را تحریک کرده و التهاب ایجاد می کند که منجر به قرمزی، تورم، خونریزی و تحلیل بافت لثه می شود.

با بدتر شدن وضعیت، P. gingivalis حتی باکتریهای خوش خیم موجود در دهان را وادار می کند تا فعالیت هایشان را تغییر دهند و پاسخ ایمنی را افزایش دهند. باکتری ها می توانند از دهان به جریان خون از طریق عمل ساده ی جویدن یا مسواک زدن دندان ها منتقل شوند.

دکتر Potempa گفت: بهترین راه برای جلوگیری از رشد خارج از کنترل P. gingivalis ، مسواک زدن و نخ کشیدن مرتب دندانها و معاینه ی دهان و دندان توسط یک بهداشت کار دهان و دندان یا دندانپزشک حداقل یک بار در سال است. افراد مسن و سیگاری در معرض خطر بالاتری برای ابتلا به این عفونت قرار دارند. تصور می شود که عوامل ژنتیکی نیز نقش مهمی در ابتلا به این عفونت ایفا می کنند، اما آنها هنوز به خوبی شناخته نشده اند.

منبع:

www.sciencedaily.com/releases/2019/04/190407144231.htm