Home / خبرها / آیا شما الگوی مدیریت پوسیدگی ها را در روش درمانی خود تغییر داده اید؟

آیا شما الگوی مدیریت پوسیدگی ها را در روش درمانی خود تغییر داده اید؟

۱۶ آوریل ۲۰۱۹ – مدیریت پوسیدگیها به روش فعلی با رویکرد جراحی بر درمان نشانه های بیماری(symptomatic treatment)، از طریق حفاری دندان و پر کردن استوار است. با این حال، نویسندگان یک مقاله جدید که در اول آوریل درDentistry Journal  منتشر شده است، نشان دادند که دندانپزشکان باید با استفاده از یک مدل پزشکی با تمرکز بر پیشگیری، مداخله ی به موقع و حمایت از درمان طبیعی، پوسیدگی ها را مدیریت کنند.

آنها توضیح دادند که تغییر الگوی مدیریت پوسیدگی از یک رویکرد جراحی به یک رویکرد پزشکی برای دستیابی به دندانهایی بدون پوسیدگی و افزایش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت دهان، بهتر است. مدل پزشکی برای مدیریت پوسیدگی شامل پروسه هایی نظیر کنترل عفونت باکتریایی، تغییر محیط پوسیدگی زا، کاهش میزان خطر پوسیدگی و ترمیم یا ریمینرالیزاسیون مینای دندان و دنتین است.

یکی از نویسندگان این مقاله پرفسور  Chun Hung Chu، استاد بالینی در دندانپزشکی عملی در دانشگاه هنگ کنگ در Pokfulam گفت: با توجه به مدل پزشکی، پوسیدگی باید به عنوان یک بیماری مدیریت شود، نه اینکه تنها علایم و نشانه های آن درمان گردد. هدف این است که آغاز و انتشار بیماری را کاهش دهیم و آسیب بافتی را به منظور حفظ و ارتقاء سلامت دندان ها، معکوس کنیم.

یک نگرش جدید

نویسندگان خاطرنشان کردند که شیوع پوسیدگی در سالهای اخیر، با وجود پیشرفت های تکنولوژیک در دندانپزشکی، بدون تغییر مانده است و پوسیدگی های درمان نشده در دندانهای دائمی به شایعترین بیماری در میان جوامع تبدیل شده است. نویسندگان این مقاله به ارزیابی میزان تمرکز مراقبتهای دندانپزشکی فعلی بر علل و عوامل خطر پوسیدگی پرداختند.

 پوسیدگی به عنوان بیماری ناشی از دمینرالیزاسیون بافتهای سخت دندانی شناخته می شود، در حالی که فدراسیون جهانی دندانپزشکی(FDI) آن را یک بیماری غیرمسری و رفتاری توصیف می کند. در حالی كه دندانپزشكان در گذشته، زمان زیادی را صرف درمان های ترمیمی برای درمان حفره های دندان می كردند، نویسندگان خاطرنشان كردند كه درمان حفره ها كه نشانه های بیماری هستند، با درمان واقعی بیماری پوسیدگی که رفع علل و عوامل آن است، تفاوت دارد.

نویسندگان اظهار داشتند که برای تمرکز بر از بین بردن بیماری پوسیدگی، مدل پزشکی باید بر مدل جراحی غالب باشد، هر چند که هر دو مدل دارای نقاط قوت و ضعف هایی هستند. همانطور که آنها توصیف کردند، مدل جراحی شامل برداشتن و حفاری بخشی از دندان(شامل پوسیدگی و حفره) و پر کردن آنها با مواد مصنوعی برای بازیابی فرم و عملکرد آن است، در این مدل به علائم و نشانه های بیماری پوسیدگی پرداخته می شود، نه علل آن.

در عین حال، آنها مدل پزشکی را به عنوان یک فلسفه بر اساس بهینه سازی بهداشت دهان و دندان با حذف پوسیدگی ارائه نمودند، که تمرکز آن در سه حوزه است:

  • جلوگیری از شروع بیماری پوسیدگی
  • توقف روند بیماری فعلی
  • در صورت امکان معکوس نمودن تخریب بافتی

نویسندگان خاطرنشان کردند که مدل پزشکی مانع از تاثیر پوسیدگی بر بافت های سالم دندان ها از طریق استفاده از فلوراید و فیشر سیلانت ها و تشویق به تغییرات غذایی می شود. به گفته نویسندگان، علیرغم ادعای برخی از افراد که می گویند مدل جراحی، با حذف پوسیدگی های دندان، شیارها و ترک های مستعد پوسیدگی را از بین می برد، پوسیدگیها می توانند بر سطوحی که به تازگی برش خورده اند، تشکیل شوند و برداشتن ماده ی طبیعی دندان، ساختار دندان را تضعیف می کند.

در مدل پزشکی، هنگامی که پوسیدگی رخ داده باشد، باید از طریق مشاوره ی رژیم غذایی برای محدود کردن مصرف مکرر شکر و ارتقاء بهداشت دهان، از تجمع باکتریها و پلاک پوسیدگی زا کاست و با استفاده از درمان شیمیایی، باکتری های پوسیدگی زا را کاهش داد. آنها توضیح دادند که پر کردن حفره های انتخابی می تواند برای ایجاد یک محیط کاریواستاتیک انجام شود.

با این حال، تنها پر کردن حفره ها، آنطور که در مدل جراحی انجام می شود، فعالیت یا پیشرفت بیماری را متوقف نمی کند. نویسندگان به این نتیجه رسیدند که بدون درمان محیط کریوژنیک، پوسیدگی ها می توانند در هر محلی از بافت های دندانی در معرض، ایجاد گردند.

به جای حذف بخشهای دمینرالیزه ی مینا و دنتین تحت مدل جراحی، عوامل ریمینرالیزه کننده مانند فلوئوریدهای موضعی می توانند مورد استفاده قرار گیرند و بافت های آسیب دیده از پوسیدگی می توانند در صورت از بین رفتن محیط پوسیدگی زا، ترمیم شوند.

برای اینکه مدل پزشکی در مدیریت پوسیدگی موفق شود، نویسندگان اظهار داشتند که باید موارد زیر در نظر گرفته شود:

  • کنترل عفونت باکتریایی
  • کاهش سطوح ریسک
  • ریمینرالیزاسیون دندان ها
  • پیگیری طولانی مدت

اعتقاد بر اینست که پوسیدگی به علت تولید اسید توسط باکتری های خاصی که در بیوفیلم پلاک تجمع دارند، زمانی که شکر قابل تخمیر در دسترس آنها باشد، ایجاد می شود. داروهای شیمیایی مانند کلرهگزیدین ممکن است بیوفیلمهای باکتریایی را در افرادی با سطوح بالایی از باکتریهای پوسیدگی زا هدف قرار دهند.

کاهش خطر پوسیدگی می تواند شامل ارزیابی خطر پوسیدگی و همچنین تدوین یک برنامه ی پیشگیری باشد. عوامل خطر عبارتند از: داشتن پوسیدگی، سطح پلاک، و پارامترهای اجتماعی و اقتصادی و عوامل سبک زندگی.

برنامه ی کاهش خطر پوسیدگی ها می تواند شامل عناصر زیر باشد:

  • تجزیه و تحلیل رژیم غذایی و توصیه هایی برای کاهش مصرف قند
  • کنترل پلاک از طریق ارتقای بهداشت دهان و دندان
  • استفاده از آدامسهای حاوی xylitol( یا سایر جایگزین های شکر) برای تحریک جریان بزاق
  • درمانهای پیت و فیشور سیلانت
  • استفاده از فلوراید برای ریمینرالیزاسیون بافت های سخت دندانی

پایایی بیشتر

نویسندگان اظهار داشتند که مدل پزشکی پوسیدگی، در نهایت پایاتر(more sustainable) از مدل جراحی است و اجازه می دهد جمعیت رو به پیری در سراسر جهان، تعداد بیشتری از دندان های طبیعی خود را برای مدتی طولانی تر حفظ کنند. هر دو مدل دارای نقاط قوت و ضعف هستند، با این حال، هنگامی که تمرکز بر حذف بیماری پوسیدگی است، واضح است که رویکرد پزشکی به بیماری پوسیدگی، باید بر رویکرد جراحی غالب باشد.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=rst&pag=dis&ItemID=324428