Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / مقایسه دقت کاشت ایمپلنت در روش هدایت شده و روش هدایت نشده – مطالعه درون آزمایشگاهی با چاپ سه بعدی

مقایسه دقت کاشت ایمپلنت در روش هدایت شده و روش هدایت نشده – مطالعه درون آزمایشگاهی با چاپ سه بعدی

۵ آوریل ۲۰۱۹ – روش کاشت ایمپلنت بطور فزاینده ای در حال تبدیل شدن به یک روش محبوب برای جایگزینی دندان ها است. عامل مهم در دستیابی به موفقیت درازمدت و زیبایی نتایج، دقت و صحت در جای گذاری ایمپلنت است که از پروتزی که بر روی آن قرار می گیرد، حمایت می کند. در حال حاضر به لطف فن آوری های دیجیتال مدرن، امکان برنامه ریزی مجازی ایمپلنت وجود دارد. ارزیابی این طرح با چاپ سه بعدی در قدم بعدی اجازه ی تولید راهنماهای ایمپلنت را می دهد.

با استفاده از این راهنماها که اطلاعات دقیقی در مورد محل، عمق و زاویه قرار دادن ایمپلنت را ارائه می دهند، امکان حفظ تمام پارامترهای موجود در مرحله برنامه ریزی وجود دارد، و خطر خطا در طول کاشت ایمپلنت را کاهش می دهد. استفاده از چاپ سه بعدی امکان ساخت راهنماهای ایمپلنت و مدل های مطالعه را فراهم می کند که به طور دقیق شرایط بالینی واقعی بیماران را نشان می دهند. با کمک این راهنما و مدل می توان دقت روش ها در شرایط in vitro را با ایمنی کامل مقایسه نمود و از نیازهای واقعی هر مورد در هنگام قرار دادن ایمپلنت مطلع شد. در طی قرار دادن ایمپلنت، شرایط بالینی اغلب مانع از تشخیص جهت دقیق در ناحیه ی عمل می شود، در نتیجه دقت قرار گرفتن ایمپلنت در موقعیت مورد نظر پایین تر می آید. بر اساس متون علمی، دندانپزشکانی که تجربه ی کمتری دارند و حتی دندانپزشکان با تجربه با این مشکل مواجه هستند. تدوین برنامه های مجازی بر اساس CBCT ، در حال آماده شدن برای این پروسیجر، بسیار مفید است ؛ با این حال، آنچه که اجازه آماده سازی کاملا کنترل شده قرار دادن ایمپلنت را می دهد ، انتقال دقیق راهنمای تعیین کننده ی موقعیت در محل صحیح است. راهنمای مجازی ایمپلنت را می توان با استفاده از یک چاپگر سه بعدی تولید و استریل نمود و سپس در پروسیجر استفاده کرد. استفاده از راهنما بر دقت روش تاثیر گذاشته و زمان انجام پروسیجر را کوتاه می کند.

Fig 1aشکل ۱a : برنامه ریزی مجازی موقعیت ایمپلنت

Fig 1bشکل:۱b برنامه ریزی مجازی موقعیت ایمپلنت

Fig2شکل ۲: جفت مدل نمونه قبل از انجام عمل: در سمت چپ، بدون راهنما، و در سمت راست با راهنما

Fig3شکل ۳: یک مدل با راهنما و ایمپلنت پس از کاشت. راهنما با دو پست تثبیت شده است

Fig 4شکل ۴:  موادی که در حین دریل کردن از مدل فکی روی دریل دیده می شود  Fig 5

شکل ۵: دریل به همراه اکستنشن در محل تهیه حفره ایمپلنت. اکستنشن  به دریل اجازه می دهد بدون تماس با راهنمای دندان کناری عمل کند. در شرایط کلینیکی خصوصا در نواحی مولر، امکان استفاده از اکستنشن به دلیل محدودیت باز شدن دهان ممکن است امکان پذیر نباشد.

Fig 6شکل ۶: مدل ها پس از انجام مراحل با استفاده از راهنما. محورهای مشابه ایمپلنت های وارد شده قابل مشاهده هستند.

هدف از مطالعه

هدف از این مطالعه آماده سازی مدل های ۳ بعدی برای بررسی دقت روش های قرار دادن ایمپلنت بود که بر اساس برنامه ریزی دیجیتالی، با استفاده از راهنماهای ایمپلنت در مقایسه با عدم استفاده از راهنما انجام می شوند. بر اساس بررسی CBCT بیماری که قرار است در فک پایین او کاشت ایمپلنت انجام شود، یک مدل ۳ بعدی بر اساس شرایط واقعی استخوان و مخاط او قبل از ایمپلنتیشن با نرم افزار DDS-Pro (www.dds-pro.com.pl)  تولید شد. سپس این مدل ۲۰ بار چاپ گردید. چاپ با استفاده از تکنولوژی selective laser sintering  با پودر پلی آمید در چاپگر TPM Elite P3600 SLS (Solveere) انجام شد. که نتیجه ی آن ده جفت یکسان از مدل های مندیبول بود.

برنامه ریزی مجازی(شکل ۱-  (DDS-Pro؛ برای موقعیت و قرار دادن ایمپلنت(TSIII, OSSTEM IMPLANT)  و راهنمای سه بعدی چاپ شده ی ایمپلنت، با تکنولوژی جت (چاپگر ProJet MP 3000، ۳-D Systems )، با stock sleeves  برای سه ایمپلنت با پلت فرم های معمولی که قبلا کلینیکی استفاده شده بود (استریل شد ) ، برای وارد کردن ایمپلنت به هر نسخه ی چاپی دوم، با استفاده از کیت  OsstemGuide (Taper) مورد استفاده قرار گرفت.

سرعت دریل در ۱۲۰۰ دور در دقیقه تنظیم شده بود. خنک کننده آب مورد استفاده قرار نگرفت. Osteotomies با توجه به دستورالعمل سازنده انجام شد. مدل های دیگر برای کاشت بر اساس برنامه ریزی، اما بدون راهنما، با استفاده از همان کیت ایمپلنت و تحت شرایط مشابه انجام شد. از آنجایی که این تست در محیط آزمایشگاهی انجام گردید، از ایمپلنتهای آموزشی TSIII  با ابعاد ۴ × ۱۰ میلیمتر استفاده شد. فرض بر این بود که تمام ده پروسیجر انجام شده نتایج مشابهی خواهند داشت.

یافته ها

نتایج این بررسی نشان داد که استفاده از مدل های چاپ ۳ بعدی اجازه می دهد تا ایمپلنتیشن در شرایط فضایی مطابق با شرایط بالینی انجام شود. با این حال، مدل های چاپ شده در این مطالعه سخت بودند و مقداری از مواد در طی مرحله ی آماده سازی استئوتومی بر روی مته و ترد ایمپلنت باقی مانده، و همین موضوع باعث شد که انجام اینسرشن با عمق کامل دشوار شود. در این حالت گشتاور یا torque بیشتری برای قرار دادن ایمپلنت نسبت به حالت بالینی، لازم است. مشاهده شد هنگامی که یک استئوتومی در مجاورت یک دندان حفظ شده، انجام می شود، باید از drill extension  به منظور جلوگیری از ورود contra-angle handpiece  در راهنما یا دندان استفاده نمود. از آنجایی که این ابزار در کیت OsstemGuide (Taper)  وجود ندارد، هنگام کار بالینی باید از یک کیت ایمپلنت دیگر که این ابزار را دارد، استفاده نمود. استفاده از راهنما، مدت زمان انجام پروسیجر را در مقایسه با پروسیجر مشابه بدون کمک راهنما، کوتاه تر نمود.

در مرحله ی بعدی این پروژه، قرار است مدل ها به صورت اپتیکی اسکن شوند و از لحاظ تکرارپذیری، دقت و انطباق با هدف مجازی برنامه ریزی شده مقایسه گردند.

یادداشت سردبیر: این مطالعه به عنوان بخشی از یک پروژه در زمینه تحقیقات توسعه علمی با هدف تربیت دانشمندان و دانشجویان جوان در مطالعات دکترا انجام می شود که بودجه ی آن به عنوان بخشی از فعالیت های علمی توسط دانشگاه پزشکی ورشو، لهستان تامین می شود.

این مقاله در CAD/CAM – international magazine of digital dentistry شماره ۰۱/۲۰۱۹ منتشر شد.

منبع:

https://www.dental-tribune.com/clinical/comparison-of-guided-and-non-guided-implant-placement-accuracy-in-vitro-study-with-3d-printing/