Home / خبرها / چگونه یک بیمار منجر به پیشرفت علمی در دندانپزشکی شد

چگونه یک بیمار منجر به پیشرفت علمی در دندانپزشکی شد

۹  مه ۲۰۱۹ – یک بیمار مبتلا به نقص مینای دندان در کشف یک جنبه کلیدی از مینرالیزاسیون مینای دندان به دانشمندان کمک کرد. این یافته ها ممکن است یک روز به پژوهشگران کمک کنند تا رفتار سلول ها و عملکرد میتوکندریها را بهتر درک کنند.

در یک مقاله ی پژوهشی، پرفسور  Lacruz و همکارانش، یک مرد جوان با پوسیدگی شدید و آبسه های دندانی را توصیف کردند. این بیمار همچنین دارای یک جهش ژنتیکی بود که بر روی یکی از پروتئین های ORAI او تأثیر گذاشته بود. این نوع از پروتئین ORAI به سلول ها کمک می کند تا یون های کلسیم (Ca2 +) را تنظیم کنند.

محققان از موش های دستکاری شده ی ژنتیکی برای بررسی تاثیر جهش های مشابهORAI  انسان در موش بر ساختار دندان ها استفاده کردند. آنها یک نوع از پروتئین های ORAI را کشف کردند که نقش خاصی در مینرالیزاسیون مینای دندان دارد. یافته های آنها در Science Signaling منتشر شد.

پرفسور  Lacruz، استاد دانشکده دندانپزشکی دانشگاه نیویورک می گوید: جهش در ژن هایی که پروتئین ORAI را رمزگذاری می کنند، از ورود Ca2 + به سلول های مینا جلوگیری کرده و نه تنها بر تشکیل بلورهای مینای دندان، بلکه بر عملکرد میتوکندری ها و سایر پمپ های Ca2 + داخل سلولی نیز تاثیر دارد. جهش در ژن ORAI1 منجر به هیپومنیرالیزاسیون مینای دندان در انسان می شود که دندان های شیری و دائمی را به شدت تحت تأثیر قرار می دهد.

از معاینه ی بیمار تا کشف علمی

پرفسور  Lacruz و همکارانش تحقیقات خود را با تجزیه و تحلیل تصاویر این بیمار که دچار نقص شدید در مینای دندان بود، آغاز کردند. نویسندگان خاطر نشان کردند: هنگامی که بیمار ۸ ماهه بوده است، هیپوپلازی مینای دندان های اینسیزور شیری مرکزی فک پایین و هیپومینرالیزاسیون دندان های شیری اینسیزور ماگزیلار در او تشخیص داده شده بود.

وضعیت دندان های بیمار در طول زمان بدتر شدند. در حدود ۶ سالگی، او با هیپوپلازی مولرهای شیری، پوسیدگی شدید و آبسه های متعدد دندانی مواجه شده بود. دو سال بعد، او با هیپومینرالیزاسیون دندانهای دائمی مولر و اینسیزور و شکستگی دندانها پس از رویش مواجه شد.

بیمار سابقه ی پزشکی پیچیده ای داشت، از جمله نقص ایمنی مختلط، دیسپلازی اکتودرمال و کاهش حجم عضله. او همچنین دارای یک نسخه ی بدون عملکرد از ژن ORAI1 بود.

How a dental patient led to a scientific breakthroughدندان یک کنترل سالم در مقایسه با بیمار با جهش ORAI

به طور کلی، بیماران مبتلا به جهش ORAI1 از عفونتهای راجعه رنج می برند، که احتمالا شدید هستند، اما در بعضی موارد ممکن است خفیف باشند. علاوه بر این، آنها اکثر این افراد با بیماری نقص تشکیل مینای دندان یا amelogenesis imperfecta با هیپومینرالیزاسیون مواجه هستند و ممکن است ناخن های آنها دارای رنگی غیر طبیعی باشد. نقص های دندانی و ناخن می توانند بعنوان نشانگرهای زیستی استفاده شوند.

محققان مظنون به جهش در ژن ORAI1 بعنوان مسئول نقص مینای دندان در این  بیمار بودند. برای تست فرضیه ی خود، موشهایی را با دستکاری ژنتیکی پرورش دادند که هر کدام فاقد یک نوع از ژن های مختلف ORAI بودند.

بررسی ها نشان داد که در موشهای فاقد ژن ORAI1 ، کلسیم وارد سلول های مینای دندان نمی شود که همین موضوع منجر به نقص در ساختار مینای دندان شده است. این اثر زمانی که محققان سایر ژنهای ORAI  را حذف کردند، مشاهده نشد. پرفسور  Lacruz اشاره کرد که این تنظیم یون کلسیم می تواند حلقه ی ارتباطی بین نقص های دندانی بیمار و مشکلات ایمنی او باشد.

Ca2 +، یک عنصر مهم در مینرالیزاسیون مینای دندان است، اما Ca2 + همچنین به عنوان پیام رسان در سلول عمل می کند و می تواند به طور مستقیم یا غیر مستقیم ژن ها را فعال کند.

نقش دندانپزشکان در شناسایی بیماری ها

 نویسندگان گزارش دادند که این بیمار تحت پیوند مغز استخوان و شیمی درمانی برای درمان نقص ایمنی مختلط خود قرار گرفته بود. با این حال، آنها تصور نمی کردند که نقص مینای دندان در این بیمار ناشی از پیوند مغز استخوان و شیمی درمانی باشد، زیرا این نقصها در رادیوگرافیهای قبل از پیوند و شیمی درمانی مشاهده می شدند.

پرفسور  Lacruz و همکارانش در حال بررسی تاثیر کمبود یون های کلسیم بر سلول ها و عملکرد سلولی، از جمله عملکرد میتوکندری و فرآیندهای مرتبط با آن هستند. لاکروز همچنین تأکید کرد که دندانپزشکان هنگام کار با بیماران مبتلا به عفونت های مکرر و هیپومینرالیزاسیون نقش مهمی دارند.

وی گفت: این دو معیار میتواند به شناسایی جهشهای بالقوه جدید در این ژنها کمک کند، تا ما بتوانیم عملکرد این کانال(پروتئینهای ORAI) را در بیماریها بهتر درک کنیم. دندانپزشکان در جایگاه ویژه ای برای پیشبرد این نوع از تحقیقات هستند زیرا دندان ها می توانند نشانگرهای خوبی برای شناسایی بیماری ها باشند.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=rst&pag=dis&ItemID=324505