Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / ایمپرشن نوری و پروتز موقت: پیشنهادی برای یک رویکرد جدید

ایمپرشن نوری و پروتز موقت: پیشنهادی برای یک رویکرد جدید

توسط دکتر Olivier Landwerlin  و دکتر Michel Fages از فرانسه

۲۱ آوریل ۲۰۱۹- استفاده ی گسترده از ایمپرشن نوری داخل دهانی و پیشرفتهای مداوم در نرم افزارهای طراحی با کمک کامپیوتر در دندانپزشکی (CAD) امروزه به دندانپزشکان اجازه می دهد تا انواع مختلفی از شرایط بالینی از ساده ترین تا پیچیده ترین موارد را با استفاده از انواع مختلف تجهیزات اختصاصی (نرم افزار دوربین، پردازنده ها و اخیرا چاپگرهای ۳بعدی) به عنوان بخشی از یک جریان کار کاملا دیجیتال، درمان کنند. محصول روشهای اسکن از یک فک کامل با استفاده از اسکنرهای داخل دهانی، تهیه ی ایمپرشن هایی است که به لحاظ دقت بالینی قابل مقایسه با ایمپرشنهای آماده شده با استفاده از تجهیزات سنتی می باشد، زیرا در روش جدید خطاهای ایجاد شده توسط کاربر حذف، زمان مورد نیاز برای فرآیند تنظیم مجدد(readjustment processing ) و هزینه ها کاهش و رضایت و راحتی بیماران افزایش می یابد.

معمولا در طراحی و ساخت با کمک کامپیوتر(CAD / CAM) ، تمام مراحل (ایمپرشن نوری، CAD، CAM ) در عمل، از طریق یک روش نیمه مستقیم انجام می شود، که در آن یک ایمپرشن دیجیتال از طریق اینترنت برای ساخت به تکنسین در لابراتوار ارسال می شود. هنگامی که روکش ها و بریج ها با استفاده از CAD / CAM به طریق نیمه مستقیم تولید می شوند، معمولا از یک پروتز موقت برای بیمار استفاده می گردد. بریج موقت در دهان بیمار قرار داده می شود در حالی که پروتز نهایی در لابراتوار در حال ساخته شدن است. این کار به حفظ عوامل زیبایی شناختی و عملکردی کمک می کند و در فرآیند سازگاری با دندان های زنده، از پالپ زنده محافظت می کند و حساسیت بین جلسات ویزیت را کاهش می دهد. اهداف درمانی اصلاحات مجدد روکش موقت   CAD / CAM ، شبیه به مواردی است که با  تکنیک های متداول ساخته می شود. پروتز ثابت موقتی به منظور ارتقاء زیبایی، ثبات و  یا عملکرد برای یک دوره ی محدود طراحی شده است و پس از آن با پروتز نهایی جایگزین می شود.

غالبا، از چنین پروتزهایی برای کمک به تعیین اثربخشی درمانی یک برنامه ی درمانی خاص و یا فرم و عملکرد پروتز نهایی استفاده می شود و در مورد آنها باید الزامات زیر رعایت شود:

  1. الزامات بیولوژیکی: حفاظت از پالپ دندان؛ حفظ و کمک به سلامت پريودنتال؛ فراهم نمودن یک رابطه اکلوزال راحت و عملکردی؛ حفظ موقعیت دندان؛ و حفاظت از ساختار دندان باقی مانده؛
  2. الزامات مکانیکی: مقاومت در برابر نیروهای فانکشنال  و مقاومت بدون شکستگی  در برابر نیروهایی که جهت خارج کردن استفاده می گردد  ؛
  3. الزامات زیبایی شناختی: شباهت به دندان های طبیعی (اثر chameleon) و داشتن ثبات رنگ در آن زمان.

مواد مورد استفاده در  CAD / CAM  مقاوم بیشتری نسب  به رزینهایی که در مطب استفاده می شوند دارند؛ این مواد جنبه ی زیبایی شناسی را بخوبی تامین می کنند و به طور مستقیم در زمان نصب، قابل تعمیر یا اصلاح هستند. توانایی ساخت پروتزهای موقت با مارجینهای که  قابلیت تنظیم بیشتری دارند  از موارد مهم تاثیر گذار روی کنترل پلاک، سلامت لثه و حفاظت از ساختارهای دندانی باقیمانده است. با توجه به محدودیت ها، تامین زیبایی و انتخاب مواد رستوریتو با مقاومت کافی، عوامل مهمی هستند که باید در نظر گرفت، به ویژه برای رستوریشنهای موقت میان مدت یا بلند مدتی که در مناطق قدامی قرار داده می شوند و از نظر زیبایی شناختی اهمیت دارند.

در تکنیک های متداول، یک تاج یا یک بریج می تواند قبل از ساخت دندان ها، بر اساس یک wax-up یا  self-casting، با استفاده از قالب گرفته شده قبل از آماده سازی دندان، تهیه شود. این مراحل در CAD / CAM ، با استفاده از یک اسکنر داخل دهانی، با ضبط دیجیتال ۳ بعدی از وضعیت بالینی اولیه انجام می شود. در این مقاله یک پیشرفت روتین در مدیریت تولید دندان های موقت با CAD / CAM بر اساس سه مورد مطالعه ی بالینی ارائه می شود: در یکی از این موارد از روش تفریقی یا subtraction (فرز) و در دو مورد دیگر از یک روش additive یا تولید افزایشی (چاپ سه بعدی) استفاده شده است.

در روش فرز(subtraction)، حجم بلوک یا دیسک کاهش می یابد تا زمانی که شکل مورد نیاز به دست آید. چاپ سه بعدی یک روش افزودنی است که توسط قرار دادن لایه های متوالی تا زمانی که شکل نهایی به دست آید، تکمیل می شود. استریولیتوگرافی یا SLA در دهه ی ۱۹۸۰ اختراع شد و شامل سخت شدن رزین مایع لایت کیور است که در یک tray قرار داده شده است که توسط فتوپلیمریزاسیون سخت می شود، در این روش با استفاده از یک لیزر شی مورد نظر را لایه لایه می سازند. یک تکنولوژی چاپ سه بعدی مشابه که برای ساخت روکش موقت دندان استفاده می شود، به عنوان پردازش نوری دیجیتال (DLP)  شناخته می شود، که در آن به جای لیزر از یک پروژکتور استفاده می شود. تابش نوری دیجیتال از شکل ۳ بعدی دندان بر روی رزین مایع اجازه می دهد که لایه هایی از رزین لایت کیور بر روی هم بطور موفق بر اساس شکل ۳ بعدی دندان قرار گیرند. این یکی از دقیق ترین روش های چاپ سه بعدی است.

در چند سال گذشته، چاپ سه بعدی در زمینه های مختلف دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفته است:

  • راهنماهای جراحی،
  • ساخت مدل،
  • ساخت burn-out resin یا قطعات موم برای روش lost-wax
  • مدل های آناتومیکی برای برنامه ریزی جراحی یا برای اهداف آموزشی،
  • پروتوتایپ های زیبایی شناسی (mock-up)،
  • پروتز متحرک

به تازگی، مواد مورد استفاده در چاپ سه بعدی روکشها و بریج ها ی موقت به بازار عرضه شده اند و هم اکنون با اسکنرهای داخل دهانی به طور موفقیت آمیزی مورد استفاده قرار می گیرند. هدف این مقاله نشان دادن سودمندی ساخت یک نمونه ی اولیه ی سریع برای تحقق رستوریشنهای دندانی موقت از ایمپرشن های نوری اولیه ی حاصل از اسکنرهای داخلی دهانی است. ما این روش را با استفاده از دو اسکنر، اجرا نمودیم: آخرین نسل اسکنر” TRIOS 3 color, 3Shape ” که در سال ۲۰۱۶ ارائه شد، برای مورد اول و نسل قبلی اسکنر “CEREC 3-D Redcam, Sirona” برای موارد بالینی ۲ و ۳ .

ما گردش کار را در هر دو مورد توصیف می کنیم تا یک فرمت فایل باز STL از طراحی ترمیم نهایی را از فایل های فرمت اختصاصی(proprietary format files )، CDT برای اسکنر CEREC 3-D و DCM برای اسکنر TRIOS را بدست آوریم. ما نشان می دهیم که این پرونده ها می توانند فرزکاری شده یا چاپ ۳ بعدی شوند تا پروتز نهایی تولید گردد.

پس از ارائه و مقایسه ی دو تکنیک ساخت با استفاده از سه مورد مطالعه ی بالینی، در مورد این که چه موادی برای چاپ سه بعدی در دسترس هستند، این مواد در کدام نوع از چاپگرها می توانند مورد استفاده قرار گیرند، و مزایایی که ممکن است در هر دو مورد مطالعه با ساخت پروتزهای موقت قبل از آماده سازی دندان، به آن دست یابیم را توضیح می دهیم.

روش های متعارف برای ساخت پروتزهای موقت

معمولا برای ساخت پروتزهای موقت از چندین روش استفاده می شود:

  1. آنها پوسته های روکش سفارشی (استات سلولز یا فرم های پلی کربنات) را تهیه می کنند.
  2. آنها رستوریشن های رزین را با تکنیک های مختلف سفارشی می کنند:
  • روش مستقیم با کمک یک ماتریس (الاستومریک یا ایمپرشن آلژینات یا vacuum-formed plastic template) یا با استفاده از تکنیک های سفارشی حک شده (بلوک موقت)؛ یا
  • روش غيرمستقيم با کمک يک لابراتوار که يک رستوریشن تقریبا نهایی را بر اساس قالبی که از وضعیت بالینی بیمار تهیه شده است، تحویل می دهد(که در داخل دهان relined and readapted می شود) ؛ این نیاز به آماده سازی ایمپرشن و آرچ آنتاگونیست دارد که اغلب روشی برای مشخص نمودن اکلوژن است.

مواد مورد استفاده برای رستوریشنهای موقت تولید شده توسط روش های معمول عبارتند از پلیمرهای مختلفی نظیر: پلی متیل متاکریلات (PMMA)، پلی اتیل متاکریلات (PEMA) و UDMA یا bis-GMA light-polymerised urethane dimethacrylate

اجرای روش های مستقیم اغلب بسیار سریع است، اما تعدادی از مطالعات نشان داده اند که کیفیت رستوریشنهای حاصل از روش های غیر مستقیم بهتر می باشد:

  • مشخص شده است که ساختن روکشهای موقت با روش غیر مستقیم باعث می شود سازگاری مارجینال قابل قبول تر از روکشهای موقت ساخته شده با سایر روش ها باشد.
  • زمان کار در مطب کاهش می یابد، زیرا بیشتر مراحل قبل از مراجعه ی بیمار تکمیل می شوند.
  • گرمای کمتری در دهان ایجاد می شود زیرا حجم رزین مورد استفاده کوچک است. با این حال، مقدار گرمای تولید شده و منتقل شده به محفظه ی پالپ می تواند برای وارد کردن آسیب های حرارتی به پالپ و odontoblasts کافی باشد. دما در هنگام تولید روکشهای رزینی موقت در اتاق پالپ افزایش می یابد.
  • تماس بین مونومر رزین و بافت نرم در مقایسه با روش مستقیم به حداقل می رسد.
  • به اصلاحات نهایی اکلوژال یا زیبایی شناختی کمتری نیاز دارد. در مواردی که رستوریشن در ناحیه ی قدامی است یا چند واحدی است، ساخت پروتز موقت به روش غیر مستقیم تقریبا اجباری است.

برای مطالعه ی ادامه ی مطلب و موارد بالینی ارائه شده در این مقاله، به آدرس منبع مراجعه کنید.

منبع:

https://www.dental-tribune.com/clinical/optical-impression-and-provisional-prosthesis-proposal-for-a-new-approach/