Home / خبرها / مطالعات جدید بر روی ارتباط دیابت با بیماری پریو تمرکز کرده اند

مطالعات جدید بر روی ارتباط دیابت با بیماری پریو تمرکز کرده اند

۱۰ ژوئن ۲۰۱۹ – یک تحقیق جدید در زمینه ارتباط بیماری پریودنتال و دیابت در روزهای ۸ و ۹ ژوئن در جلسات علمی انجمن دیابت آمریکا در سانفرانسیسکو ارائه شد.

پوستر ارائه شده شامل تحقیقات بر روی ترکیب میکروبیوتا به عنوان یک عامل خطر برای بیماری پریودنتال در بیماران مبتلا به دیابت و نیز یافته های مربوط به مساحت سطح پریودنتال ملتهب بود.

میکروبیوتا

در حالی که ارتباط بین دیابت و التهاب درازمدت ناشی از بیماری های پریودنتال در مطالعات متعددی گزارش شده است، ارتباط بین تفاوت ها در میکروبیوتای دهان و بیماری پریودنتال در بیماران مبتلا به دیابت به خوبی مورد بررسی قرار نگرفته است.

محققان در یک مطالعه مبتنی بر جمعیت ژاپن در سال ۲۰۱۶ داده های بیش از ۱۰۷۰ بیمار را مورد بررسی قرار دادند. محققان نتایج بیماران مبتلا به دیابت (سطح HbA1c مساوی یا بیش از ۶٫۵ درصد یا سطح قند خون ناشتا ≥۱۲۶ میلی گرم بر دسی لیتر) و افراد دارای تحمل گلوکز طبیعی (سطوح HbA1c کمتر از ۶ درصد یا سطح قند خون ناشتا <100  میلی گرم بر دسی لیتر) را با هم مقایسه نمودند.

نتایج نشان داد که تفاوت معنی داری بین میکروبیوتای دهان شرکت کنندگان دارای تحمل طبیعی گلوکز و افراد مبتلا به دیابت وجود دارد(جدول زیر را ببینید).link between diabetes and perioمحققان نتیجه گیری نمودند که تحمل گلوکز غیر طبیعی ممکن است باعث تغییر میکروبیوتای دهان شده و سبب القای پوسیدگی دندان شود و یک عامل خطر برای بیماری پریودنتال باشد. آنها پیشنهاد کردند که در تحقیقات آینده ارتباط بین میکروبیوتا و دیابت در طبقه بندی تاکسونومیک زیر سلسله(phylum) بررسی شود و مواد مغذی مصرفیافراد شرکت کننده  نیز در نظر گرفته شود.

اندازه گیری بار التهابی

در حالی که رابطه بین پریودنتیت و دیابت به خوبی مستند شده است، ابزارهایی که متخصصان برای ارزیابی پریودنتیت از آنها استفاده می کنند، دقیقا نمیتوانند میزان التهاب را اندازه گیری کنند. محققان هندی با این هدف که آیا اندازه گیری مساحت سطح ملتهب پریودنتال(PISA) یک روش دقیق برای ارزیابی مساحت اپیتلیوم پاکت خونریزی کننده و برآورد میزان التهاب است، تحقیقاتی را انجام دادند. آنها نتایج خود را در یک پوستر در تاریخ ۹ ژوئن ارائه نمودند.

محققان ۱۸۰ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ را به سه گروه تقسیم کردند:

  • گروه کنترل خوب قند خون (HbA1c ≤ ۷٪)
  • گروه بدون کنترل اما بدون عوارض (HbA1c> 7٪)
  • گروه کنترل نشده با عوارض میکروواسکولار (HbA1c> 7٪)

همه بیماران برای اندازه گیری های پریودنتال (خونریزی در پروبینگ، عمق پاکت بر اساس اندازه گیری با پروب ، سطوح چسبندگی بالینی و PISA ) و پارامترهای سیستمیک(HbA1c، گلوکز پلاسمای ناشتا و گلوکز پلاسما پس از غذا) مورد بررسی قرار گرفتند.

محققان گزارش دادند که نسبت پریودنتیت در دو گروه با دیابت کنترل نشده، بیشتر از گروه با کنترل خوب قند خون بود:

  • نرخ پریودنتیت در گروه کنترل نشده بدون عوارض، ۹۳٫۴ درصد بود.
  • نرخ پریودنتیت در گروه کنترل نشده با عوارض میکرووسکولار برابر با ۹۶٫۶ درصد بود.
  • نرخ پریودنتیت در گروه بخوبی کنترل شده، برابر با ۷۵ درصد بود.

محققان همچنین اشاره کردند که گروه دیابت کنترل نشده با عوارض میکرووسکولار، بالاترین نمره ی متوسط را برای عمق پاکت پریودنتال بر اساس پروبینگ، سطح چسبندگی بالینی و PISA ، بدون گزارش داده های خاص به دست آورد. آنها در نتیجه گیری خود اظهار داشتند که همبستگی مثبت و معنی داری بین PISA و HbA1c در میان تمام شرکت کنندگان در مطالعه وجود داشت(p < 0.001).

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=324614