Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / بررسی روند ۳ مرحله ای حفظ و نگهداری ایمپلنت دندان

بررسی روند ۳ مرحله ای حفظ و نگهداری ایمپلنت دندان

نویسنده: Lisa Wadsworth

۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ – ایمپلنتهای دندانی، یک روش درمانی بسیار موفق و ضروری از میان گزینه های درمانی در دندانپزشکی امروز هستند. پروتکل نگهداری ایمپلنت های دندانی، اکنون توسط مجموعه ای از تحقیقات پشتیبانی می شود. با این حال، شما باید اطلاعات خود را در این زمینه به روز کنید، زیرا اغلب تغییراتی در این پروتکل اتفاق می افتد.

طول عمر ترمیم ها یا رستوریشنهای مبتنی بر ایمپلنت، در صورت استفاده از روشهای نادرست یا ناقص برای تعمیر و نگهداری آنها، به خطر می افتد. مانترای ” هیچ آسیبی به استخوان، ایمپلنت یکپارچه شده با استخوان یا بافت نرم اطراف آن نرسد”، یک واژه کلیدی بسیار مهم برای حفظ و نگهداری ایمپلنت است. اکثر ایمپلنتها از تیتانیوم ساخته شده اند و موفقیت اولیه ی آنها با یک فرآیند طبیعی موسوم به osseointegration ، همراه با مراقبت خانگی مناسب توسط بیمار و پشتیبانی حرفه ای توسط متخصص تعیین می شود.

فرآیند ۳ مرحله ای: درمان / معاینه / رادیوگرافی

مستندات سیستماتیک از نشانگرهای بالینی، شامل وضعیت سلامت بافت نرم و استخوان است. بافت اطراف ایمپلنت دندان دارای مهر و موم پری موکوزال است، نه یک sulcus. این مهر و موم دارای یک فیبر افقی است که این بحث را ایجاد نموده است که “اطراف ایمپلنت با پروب بررسی شود یا خیر”. پاکتهایی با اندازه ی بالاتر از ۴ میلی متر ممکن است به دلیل طراحی ایمپلنت، وجود داشته باشد اما عدم وجود خونریزی یا التهاب، لزوماً نشان دهنده ی مشکل یا بیماری در اطراف محل یک ایمپلنت نیست.

احتیاط: این seal مستعد حمله باکتری ها است و می تواند به سرعت اتفاق افتد، بنابراین پیروی از دستورالعمل مناسب بهداشت دهان در منزل توسط بیمار ضروری است.

توجه به میزان لثه ی مارجینال کراتینه ضخیم وداشتن یک لثه ی مارجینال به همراه استیپلینگ  stippled-gingival margins) نکته مهم از نظر بالینی  است. اولین علت برای پرهیز از ارزیابی با پروب ناحیه یperimucosal seal  ، فقدان لثه ی کراتینه است.perimucosal seal ، سدی در برابر تهاجم باکتریهای حفره دهان ایجاد می کند. با این حال، هنگامی که با یک sulcus طبیعی مقایسه می شود، فاقد استحکام  اتصال  مشابه لثه اطراف دندان است.

بیماریهای اطراف ایمپلنت:

  • موکوزیت اطراف ایمپلنت (برگشت پذیر): در موکوزیت هنوز استخوان از بین نرفته است
  • پری ایمپلنتیت:
  • شواهد رادیوگرافی یا بالینی تحلیل استخوان را تایید می کند
  • لثه ممکن است وضعیتی شبیه به آبسه ی پریودنتال، خروج چرک و خونریزی را در هنگام پروبینگ(BOP) نشان دهد.
  • این وضعیت می تواند باعث تحلیل سریع استخوان شود.

سرانجام، از طریق شواهد رادیوگرافی، هر استخوانی که تحلیل رفته و ترد یا تردهایی از ایمپلنت در معرض دید قرار گرفته اند، را مستند کنید. هر thread در تمام سیستم های ایمپلنت تقریبا ۱ میلی متر است. همراه با عمق پاکت، کشف تحلیل استخوان در اطراف ایمپلنت، بعنوان هشداری از وجود یک مشکل است.

تصاویر رادیوگرافی

متون علمی در مورد نیاز به پیگیری رادیوگرافی پس از دستیابی به اسئواینتگریشن اولیه ی پایدار، مطالب متفاوتی را ارائه نموده اند. با این حال، در اکثر متون علمی از یک بررسی سالانه یا رادیوگرافی vertical bitewing یا ترجیحاً periapical بیشتر پشتیبانی شده است.

Instrumentation

رسوبات سخت چسبیده به تیتانیوم، به اندازه آنهایی که بر روی دندان طبیعی ایجاد می شوند، سرسخت نیستند. ضربات کوتاه افقی با فشار سبک، معمولاً برای از بین بردن بیشتر این رسوبات کافی است. یکی از ترفندها برای از بین بردن رسوبات، استفاده از نخ، ابتدا برای جدا کردن ذرات است. برای رسوبات سخت، در حال حاضر فقط استفاده از ابزارهای ساخته شده از تیتانیوم توصیه می شود.

اسکالرهای اولتراسونیک(Ultrasonic scalers) و ایر پالیشرها، فقط باید در مواردی که اثربخشی و ایمنی آنها برای استفاده در اطراف ایمپلنت ها به اثبات رسیده باشد، مورد استفاده قرار گیرند. گزینه های مختلفی وجود دارد، بنابراین حتماً در این مورد مطالعه کنید، یاد بگیرید و از متخصصان برجسته و متبحر سوال کنید.

یک نکته مهم اینست که مطلقا از stainless steel tips برای این کار استفاده نکنید.

اکلوژن

احتمالاً مهمترین مؤلفه در معاینات نگهداری، تشخیص حرکت در پروتز یا در بدنه ی ایمپلنت است.

ترومای اکلوزال، تشخیص داده نشده یا درمان نشده، درنهایت باعث عدم موفقیت اسئواینتگریشن خواهد شد. بنابراین، اکلوژن باید در سال اول هر سه ماه یک بار توسط دندانپزشک ارزیابی شود و در هر ویزیت نگهداری، معاینات اکلوزال انجام شود.

خارج کردن سالانه ی رستوریشن، توصیه نمی شود. به دندانپزشکان پیشنهاد شده است که رستوریشنها را تنها زمانی از محل خود خارج کنند که داده های کافی برای کمک به جلوگیری از نارسایی احتمالی اکلوزال یا یک مداخله ی جراحی ضروری، وجود داشته باشد.

علاوه بر این، مبیلیتی پروتز یا بدنه ی ایمپلنت غیرقابل قبول است و بطور بالقوه آسیب زا است و باید سریعاً توسط دندانپزشک مورد بررسی قرار گیرد.

خلاصه

دقیق و آماده باشید و به مطالعات و تحقیقات خود ادامه دهید. بیش از ۳۰ سال مشاهدات من نشان می دهد که مطالعه ی مداوم، شرکت در دوره های اختصاصی درمان با ایمپلنت، و توانایی تغییر پروتکل درمان، همانطور که مطالعات نشان می دهند، راه های هوشمندانه تری برای مدیریت دندانپزشکی ایمپلنت هستند.

درباره ی نویسنده:

Lisa Wadsworth, RDH, owns Lisa C. Wadsworth, Inc., a company focused on consulting, speaking and personal coaching for the solo practitioner and the dental service organization landscape. She has received fellowship status with the Association of Dental Implant Auxiliaries and can be reached at lisa@lisawadsworth.com.

منبع:

https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=325827