Home / خبرهای تخصصی پریودونتولوژی و ایمپلنتولوژی / درمان پری ایمپلنتیت با لیزر

درمان پری ایمپلنتیت با لیزر

درمان پری ایمپلنتیت با استفاده از روشهای سنتی در بهترین حالت ۵۰ درصد است. ورود لیزر به درمانهای دندانپزشکی درمان پری ایمپلنتیت را از امیدواری به موفقیت تغییر داده است. در این مقاله یک مطالعه موردی ارائه شده است که در آن از لیزرهای مختلف برای درمان پری ایمپلنتیت استفاده شده است.

در اولین کارگاه اروپایی، پری ایمپلنتیت به عنوان “واکنش های التهابی در بافت های سخت و نرم، همراه با تحلیل استخوان حمایت کننده ی اطراف ایمپلنت دندان که در معرض محیط دهان قرار دارند” تعریف شد. یک ایمپلنت دندانی موفق به ایمپلنتی اطلاق می شود که در معاینه ی بالینی ثابت باشد، تحلیل سالانه استخوان در اطراف آن، پس از اولین سال کاشت کمتر از ۰٫۲ میلی متر باشد و همچنین عاری از درد، عفونت، نوروپاتی و پارستزی باشد.

دلایل زیادی وجود دارد که ممکن است سبب عدم موفقیت یک ایمپلنت دندانی شود: (۱) ایمپلنت به دلیل هایپراکلوژن بیش از حد تحت فشار باشد ، ۲) آسیب شناسی آپیکال از یک دندان مجاور ، (۳) باقی ماندن سیمان پس از اتصال پروتز، (۴) باکتریهای باقیمانده از اندودنتیک یا آسیب شناسی پریودنتال ، (۵) در آماده سازی استئوتومی، استخوان بیش از حد گرم شده باشد، و (۶) شکستگی ریز در کرست به هنگام قرار دادن ایمپلنت.

برخی مطالعات حاکی از آن است که ۱۵ تا ۳۰ درصد از کل ایمپلنت ها به پری ایمپلنتیت مبتلا می شوند. تشخیص دقیق مهم است و درمان و نظارت طولانی مدت بسیار ضروری است. روشهای درمانی با استفاده از مواد شیمیایی مانند اسید فسفریک ، اسید سیتریک و تتراسایکلین چندان موفق نبوده اند. در سال ۲۰۰۴، Miller از استفاده از لیزر Er,Cr:YSGG  برای ضدعفونی کردن سطح ایمپلنت خبر داد. مقاله ی میلر نشان داد كه این لیزر می تواند بیش از ۱۰۰۰ میكرومتر را ضدعفونی کند، در حالیکه مواد شیمیایی تنها ۱۰۰ میكرومتر را ضد عفونی می كنند.

در ۸ آوریل ۲۰۱۷ ، در جلسه سالانه آکادمی دندانپزشکی لیزر، جمعی از دندانپزشکان توصیه های خود را برای درمان پری ایمپلنتیت ارائه دادند. توصیه های این گروه به شرح زیر است:

برای دستیابی به سایت و درمان ۳- یا ۴ نقص دیواره از یکflap reflection  استفاده کنید. اینها تنها مواردی هستند که نشان داده شده است که به طور مداوم قابل درمان هستند.

بیوفیلم را باید توسط پولیشرglycerin air[1]   یا یک قلم تیتانیوم (Salvin Dental) حذف کرد.

مطالعات نشان داده اند كه لیزرهای اربیوم و CO2 بهترین لیزرها برای سم زدایی از سطوح ایمپلنت بدون ایجاد گرمای اضافه هستند زیرا گرمای اضافه منجر به شکسته شدن سطح اتصال ایمپلنت و استخوان می شود.

بدترین لیزرهای مورد استفاده لیزرهای دیود و Nd: YAG هستند زیرا باعث ایجاد گرمای اضافی در ایمپلنت های فلزی می شوند.

احتیاط در استفاده از لیزرهای Nd: YAG ضروری است، زیرا این لیزرها سطح ایمپلنت ها را ذوب می کنند.

دکورتیکاسیون استخوان اطراف ایمپلنت را با لیزر اربیوم، یا پیزو انجام دهید و de-epithelization  بافتهای نرم در خارج از فلپ را با لیزر CO2 یا اربیوم انجام دهید.

از مواد زیستی مانند فیبرین غنی از پلاسما [PRF] در ترکیب با گرفتهایی با ذرات به تدریج جذب شونده (معمولاً  xenograft) یا یک گرفت با قابلیت جذب تدریجی استفاده کنید.

برای جلوگیری از tissue invagination ، از غشای کلاژن شبکه ای استفاده کنید و سپس یک غشای PRF  را روی این غشای کلاژن قرار دهید.

از فوتو بیومدولاسیون برای فرایند بهبودی استفاده کنید. تنظیم اکلوژن باید در زمان جراحی و ۲ هفته بعد از عمل انجام شود.استفاده از گارد اکلوزال را در نظر داشته باشید.

برای مطالعه ی ادامه ی این مقاله و مشاهده ی عکسها، پی دی اف زیر را دانلود کنید:

Treating Peri-implantitis

منبع:

https://www.dentistrytoday.com/technology/10585-treating-peri-implantitis

 

[۱] Air Flow [Brenchley Dental] or Hu-Friedy AIR-FLOW