Home / Uncategorized / زوال عقل و کاهش خفیف شناختی با بیماری لثه مرتبط است

زوال عقل و کاهش خفیف شناختی با بیماری لثه مرتبط است

۳ آگوست ۲۰۲۰ – براساس مطالعه‌ای که در ۲۹ ژوئیه در مجله ی Neurology منتشر شده است، ممکن است زوال عقل و اختلال خفیف شناختی (MCI) با بیماری پریودنتال، به ویژه با نوعی از آسیب لثه که منجر به از دست دادن دندان ها می شود، مرتبط باشد.
محققان دریافتند كه تقریباً ۱۹٪ از شركت كنندگان كه به درجات مختلفی از بیماری لثه مبتلا بودند، پس از ۲۰ سال پیگیری، دچار زوال عقل شدند.

محققان به رهبری دکتر Ryan Demmer ، از بخش اپیدمیولوژی و سلامت جامعه در دانشکده بهداشت دانشگاه مینه سوتا، نوشتند: بیماری پریودنتال به میزان متوسطی با بروز اختلال شناختی و زوال عقل در یک گروه جامعه محور ارتباط داشت.
لثه ی خوب، ذهن خوب؟
به نظر می رسد این یافته ها، حمایت مطالعات قبلی مبنی بر ارتباط بین سلامت دهان و دندان و سلامت عمومی را تقویت می کنند. مطالعات قبلی نشان داده اند که دندان های از دست رفته ممکن است یک عامل خطر برای ابتلا به زوال عقل باشد و هرچه افراد مسن دندانهای بیشتری را از دست داده باشند، احتمال ابتلا به این بیماری برای آنها بیشتر است. مطالعات دیگر نشان داده اند که بهداشت ضعیف دهان و دندان با ذات الریه در سالمندان همراه است، به ویژه آنهایی که به زوال عقل مبتلا هستند، در حالی که مغزهای آلوده به باکتری های بیماری پریودنتال، علائمی از بیماری آلزایمر را نشان می دهند، که شایع ترین نوع دمانس است. در این مطالعه نتایج دمانس و اختلال خفیف شناختی پس از معاینه ی اولیه پریودنتال برای بررسی بیشتر این ارتباط، مورد بررسی قرار گرفت.
حدود ۸۳۰۰ نفر با میانگین سنی ۶۳ سال که مبتلا به زوال عقل تشخیص داده نشده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. این افراد گروهی از افراد شرکت کننده در مطالعه ی طولی مبتنی بر جامعه، برای خطر آترواسکلروز در جوامع (ARIC) بودند، که شامل شرکت کنندگان عمدتاً سیاه پوست یا سفیدپوست در سنین ۴۵ تا ۶۴ ازForsyth County ، حومه مینیاپولیس؛ و واشنگتن کانتی بودند. به گفته ی نویسندگان، شرکت کنندگان در این مطالعه از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۶ پیگیری شدند.
شرکت کنندگان تحت معاینات کامل پریودنتال قرار گرفتند که شامل اندازه گیری عمق پروبینگ لثه، خونریزی و تحلیل لثه بود. آنها براساس شدت و وسعت بیماری لثه و تعداد دندانهای از دست رفته و ایمپلنت، به گروههای مختلف تقسیم شدند. ارزیابی اولیه نشان داده بود که حدود ۲۲٪ بیماری لثه و ۱۲٪ بیماری لثه خفیف داشتند. محققان دریافتند که تقریباً ۱۹٪ دچار از دست دادن شدید دندان ها، ۲۰٪ هیچ دندانی نداشتند و بقیه دچار التهاب شدید لثه، بیماری در دندانهای مولر و بیماری شدید لثه بودند.
دو دهه بعد
در پایان ۲۰ سال مطالعه، ۴۵۵۹ نفر ارزیابی شدند. تقریباً ۱۶۰۰ نفر از شرکت کنندگان ، یا حدود ۱۹٪ از ۸۳۰۰ نفر که از ابتدا در این مطالعه حضور داشتند، دچار زوال عقل شدند. این معادل ۱۱٫۸ مورد در هر ۱۰۰۰ نفر سال بود.
دکتر Demmer و همکارانش دریافتند که در بین افرادی که ۲۰ سال پیش لثه های سالمی داشتند و تمام دندانهای خود را حفظ کرده بودند، ۱۴٪ دچار زوال عقل شدند، در حالی که آمار مبتلایان به زوال عقل در میان افراد بدون دندان، ۲۳٪ بود. علاوه بر این، تقریباً ۱۸٪ از مبتلایان به بیماری لثه خفیف و ۲۲٪ از مبتلایان به بیماری لثه ی شدید، دچار زوال عقل شدند.
این مطالعه دارای محدودیت هایی بود، از جمله نظریه های اولیه مربوط به ارتباط بیماری پریودنتال با زوال عقل به دلیل قرار گرفتن در معرض میکروبهای دهانی نامطلوب. آنها خاطرنشان كردند كه هیچ ارزیابی مستقیمی از میكروبیوتای دهانی بیماران برای آزمون فرضیه های اصلاح شده تر وجود ندارد.
به نظر می رسد که پریودنتیت شدید و از دست دادن دندان ها با خطر ابتلا به زوال عقل متوسط همراه هستند، بنابراین برای درک بهتر این ارتباط باید مطالعات بیشتری انجام شود.
نویسندگان نوشتند: مطالعات آینده برای توصیف بیشتر نقش احتمالی میکروبیوتای دهان در توضیح این ارتباط و پتانسیل مداخلات ضد عفونت پریودنتال، برای جلوگیری از افت شناختی انجام توجیه پذیر است.
منبع:


https://www.drbicuspid.com/index.aspx?sec=sup&sub=hyg&pag=dis&ItemID=326945